Profesor Jean-Pierre Majoral nale偶y do grona wybitnych uczonych francuskich uprawiaj膮cych z wielkim powodzeniem badania naukowe lokuj膮ce si臋 na pograniczu chemii, biologii oraz medycyny. Urodzi艂 si臋 18 lipca 1941 r. w Montauban, w po艂udniowej Francji. Studia chemiczne uko艅czy艂 na Uniwersytecie im. Paula Sabatiera w Tuluzie, gdzie w 1973 r. uzyska艂 stopie艅 doktora nauk chemicznych na podstawie dysertacji po艣wi臋conej problemom syntezy zwi膮zk贸w fosforu. W 1972 r., jeszcze przed obron膮 pracy doktorskiej, zosta艂 zatrudniony na stanowisku badawczym w Laboratorium Chemii Koordynacyjnej CNRS w Tuluzie, gdzie przeszed艂 wszystkie szczeble kariery zawodowej a偶 do uzyskania stanowiska Directeur de Recherche Classe Exceptionelle. Od czasu obligatoryjnego przej艣cia na emerytur臋 w 2007 r. pracuje nadal jako Directeur de Recherche CNRS Emerite. W latach 1997鈥�2007 by艂 wsp贸艂tw贸rc膮 Francusko-Polskiego Laboratorium LEA, dzia艂aj膮cego na Uniwersytecie w Tuluzie. Jest wsp贸艂za艂o偶ycielem dw贸ch firm: Dendris (2009) oraz Biodendrimer International (2011), zajmuj膮cych si臋 komercjalizacj膮 wynik贸w bada艅 prowadzonych w jego zespole.
G艂贸wne obszary zainteresowa艅 naukowych prof. Majorala obejmuj膮 szeroko rozumiane zagadnienia chemii zwi膮zk贸w heteroatomowych, w tym przede wszystkim zwi膮zk贸w fosforoorganicznych. Mi臋dzynarodow膮 s艂aw臋 zdoby艂, opracowuj膮c metod臋 syntezy fosforoorganicznych dendrymer贸w o bardzo wysokich ci臋偶arach cz膮steczkowych i najwy偶szej, jak dot膮d, liczbie generacji, metod臋 umo偶liwiaj膮c膮 pe艂n膮 kontrol臋 ich struktury i topologii. Ma to ogromne znaczenie przy pr贸bach zastosowa艅 biologicznych i medycznych struktur dendrymerycznych. Zesp贸艂 kierowany przez prof. Majorala zsyntezowa艂 ponad tysi膮c dendrymer贸w fosforoorganicznych r贸偶ni膮cych si臋 wielko艣ci膮, morfologi膮 i topologi膮 cz膮steczek. Profesor Majoral nie poprzesta艂 jedynie na syntezie kolejnych dendrymer贸w, lecz rozpocz膮艂 aktywne poszukiwania mo偶liwo艣ci zastosowania tych struktur w biologii i medycynie. W tym obszarze prof. Majoral od dwudziestu lat wsp贸艂pracuje z biologami z Wydzia艂u Biologii i Ochrony 艢rodowiska U艁. Badania dotycz膮 szeroko poj臋tej biologicznej aktywno艣ci 鈥瀌endrymer贸w Majorala鈥�, w tym ich oddzia艂ywania z r贸偶nymi biomoleku艂ami (bia艂kami, kwasami nukleinowymi), b艂onami biologicznymi oraz badania genotoksyczno艣ci i cytotoksyczno艣ci, w celu wykazania ich przydatno艣ci w spersonalizowanej ukierunkowanej terapii. Profesor Majoral wsp贸艂pracuje tak偶e z pracownikami Wydzia艂u Chemii U艁 oraz z wieloma zespo艂ami Centrum Bada艅 Molekularnych i Makromolekularnych PAN w 艁odzi. Wynikiem tej wsp贸艂pracy s膮 liczne wsp贸lne publikacje naukowe zamieszczone w presti偶owych czasopismach chemicznych i biologicznych, sta偶e 艂贸dzkich doktorant贸w oraz pracownik贸w naukowych na Uniwersytecie w Tuluzie, w tym tak偶e wsp贸lnie realizowane projekty mi臋dzynarodowe. Profesor Majoral by艂 zawsze wspania艂ym gospodarzem, po艣wi臋caj膮cym mn贸stwo czasu zar贸wno s艂u偶bowego, jak i prywatnego, aby pobyty naszych koleg贸w w Tuluzie uczyni膰 nie tylko efektywnymi naukowo, lecz tak偶e pe艂nymi innych wra偶e艅, poprzez organizowanie obcowania z kultur膮 i sztuk膮 francusk膮. By艂 te偶 partnerem w kilku realizowanych na Wydziale Biologii i Ochrony 艢rodowiska U艁 projektach mi臋dzynarodowych: COST TD0802, IRSES 鈥濶ANOGENE鈥�, POLONIUM.
Dorobek naukowy prof. Majorala jest imponuj膮cy i w chwili obecnej liczy ponad sze艣膰set publikacji, czterdzie艣ci dwa patenty, pi臋tna艣cie rozdzia艂贸w w ksi膮偶kach i pi臋膰 publikacji zwartych. Prace te by艂y cytowane ponad szesna艣cie tysi臋cy razy, a warto艣膰 indeksu Hirscha wed艂ug bazy Web of Science wynosi h = 66.
Badania prof. Majorala zosta艂y docenione przez spo艂eczno艣膰 mi臋dzynarodow膮 przyznaniem mu wielu presti偶owych nagr贸d i wyr贸偶nie艅, w tym m.in.: Honorowego Cz艂onkostwa Polskiego Towarzystwa Chemicznego, Cz艂onka Zagranicznego Polskiej Akademii Nauk, Cz艂onkostwa Niemieckiej Akademii Nauk, nagrody Fundacji von Humboldta, nagrody Francuskiego Towarzystwa Chemicznego, nagrody 鈥濿ittig-Grignard鈥� Niemieckiego Towarzystwa Chemicznego, nagrody 鈥濩atalan-Sabatier鈥� Kr贸lewskiego Towarzystwa Chemicznego Hiszpanii.