91滴滴

Najog贸lniej rzecz bior膮c, moje zainteresowania koncentruj膮 si臋 wok贸艂 tego, w jaki spos贸b organizowana jest ludzka aktywno艣膰. Istotn膮 rol臋 w tym procesie odgrywaj膮 normy ("instrukcje", jak nale偶y si臋 zachowa膰), a tak偶e oddzia艂ywania motywuj膮ce do ich przestrzegania (przyczyniaj膮ce si臋 do wykszta艂cenia si臋 w nas motywacji wewn臋trznej i zewn臋trznej). Dobrym przyk艂adem takiego sposobu regulacji zachowania - regulacji efektywnej - jest np. "samodyscyplina". W przeciwie艅stwie jednak do pogl膮du rozpowszechnionego w psychologii, pr贸buj臋 pokaza膰, 偶e "samodyscyplina" nie jest procesem jednostkowym, ale wsp贸艂uczestniczy w nim otoczenie spo艂eczne, w kt贸rym cz艂owiek funkcjonuje. Innym przejawem takiej regulacji jest "ascetyzm". W tym przypadku, moje zainteresowania skupiaj膮 si臋 na tym, co okre艣lam mianem "ponowoczesnego ascetyzmu". Tego rodzaju "ascetyzm" pojawia si臋 w obr臋bie niekt贸rych wsp贸艂czesnych "ma艂ych projekt贸w" (np. ekologicznych). Rozpatrywany przeze mnie spos贸b organizacji zachowania jest jednak obecny wsz臋dzie tam, gdzie dla osi膮gni臋cia cel贸w jednostkowych b膮d藕 zbiorowych konieczne staje si臋 dyscyplinowanie zachowania.

Poza tym, przedmiotem mojej uwagi s膮 zagadnienia wpisuj膮ce si臋 w socjologi臋 duchowo艣ci. Interesuje mnie przede wszystkim to, jaki sens ludzie nadaj膮 swojemu 偶yciu (a tak偶e swym pomniejszym aktywno艣ciom, np. zawodowym). W swych poszukiwaniach skupiam si臋 tak偶e na tym, dlaczego tak wielu ludziom - zw艂aszcza m艂odym - towarzyszy dzisiaj poczucie bezsensu. Na potrzeby tych rozwa偶a艅 pr贸buj臋 zaadaptowa膰 poj臋cie "acedii", jakie istnieje w my艣li chrze艣cija艅skiej (zw艂aszcza w chrze艣cija艅stwie wschodnim). Niegdy艣 pod tym poj臋ciem rozumiano szczeg贸lny stan ducha przejawiaj膮cy si臋 brakiem nadziei, ale te偶 znu偶eniem czy problemami z koncentracj膮. "Acedia", jaka pojawia si臋 w moich rozwa偶aniach, jest ju偶 poj臋ciem zsekularyzowanym, dotycz膮cym sytuacji, kiedy osoba ma poczucie, 偶e aktywno艣ci zabieraj膮ce jej sporo czasu (np. praca zawodowa czy nauka) pozbawione s膮 sensu. Stanowi temu towarzysz膮 okre艣lonego dolegliwo艣ci fizyczne i psychiczne (np. zm臋czenie). Tak rozumiana "acedia" nie jest jednak zjawiskiem stricte duchowym czy psychologicznym. Wydaje si臋 by膰 bowiem fenomenem wkomponowanym we wsp贸艂czesn膮, ponowoczesn膮 kultur臋.