91滴滴

 

Profesor Jean-Pierre Majoral nale偶y do grona wybitnych uczonych francuskich prowadz膮cych z wielkim powodzeniem badania naukowe lokuj膮ce si臋 na pograniczu chemii, biologii oraz medycyny. Urodzi艂 si臋 18 lipca 1941 r. w Monatuban, w po艂udniowej Francji. Studia chemiczne uko艅czy艂 na Uniwersytecie im. Paula Sabatiera w Tuluzie, gdzie w 1973 r. uzyska艂 stopie艅 doktora nauk chemicznych na podstawie dysertacji po艣wi臋conej problemom syntezy zwi膮zk贸w fosforu. W 1972 r., jeszcze przed obron膮 pracy doktorskiej, zosta艂 zatrudniony na stanowisku badawczym w Laboratorium Chemii Koordynacyjnej CNRS w Tuluzie, gdzie przeszed艂 wszystkie szczeble kariery zawodowej a偶 do uzyskania stanowiska Directeur de Recherche Classe Exceptionelle. Od chwili obligatoryjnego przej艣cia na emerytur臋 w 2007 r. pracuje nadal jako Directeur de Recherche CNRS Emerite. W latach 1997鈥�2007 by艂 wsp贸艂tw贸rc膮 Francusko-Polskiego Laboratorium LEA, dzia艂aj膮cego na Uniwersytecie w Tuluzie. Jest wsp贸艂za艂o偶ycielem dw贸ch firm, Dendris (2009) oraz Biodendrimer International (2011), zajmuj膮cych si臋 komercjalizacj膮 wynik贸w bada艅 prowadzonych w jego zespole. 

G艂贸wne obszary zainteresowa艅 naukowych prof. Majorala obejmuj膮 szeroko rozumiane zagadnienia chemii zwi膮zk贸w heteroatomowych, w tym przede wszystkim zwi膮zk贸w fosforoorganicznych. Mi臋dzynarodow膮 s艂aw臋 zdoby艂 po opracowaniu og贸lnej metody syntezy zwi膮zk贸w fosforoorganicznych z grupy dendrymer贸w o bardzo wysokich ci臋偶arach cz膮steczkowych i najwy偶szej, jak dot膮d, liczbie generacji. Metoda ta umo偶liwia pe艂n膮 kontrol臋 ich struktury i topologii. Ma to ogromne znaczenie w procesie wdra偶ania struktur dendrymerycznych do zastosowa艅 biologicznych i medycznych. Zesp贸艂 kierowany przez prof. Majorala zsyntezowa艂 ponad 1000 dendrymer贸w fosforoorganicznych r贸偶ni膮cych si臋 wielko艣ci膮, morfologi膮 i topologi膮 cz膮steczek. Profesor nie poprzesta艂 jedynie na syntezie kolejnych dendrymer贸w, lecz rozpocz膮艂 aktywne poszukiwania mo偶liwo艣ci zastosowania tych struktur w biologii i medycynie. W tym obszarze bada艅 od wielu lat wsp贸艂pracuje z biologami z Wydzia艂u Biologii i Ochrony 艢rodowiska Uniwersytetu 艁贸dzkiego. Badania dotycz膮 szeroko poj臋tej biologicznej aktywno艣ci tzw. dendrymer贸w Majorala, w tym ich oddzia艂ywania z r贸偶nymi biomoleku艂ami (bia艂kami, kwasami nukleinowymi) i b艂onami biologicznymi oraz s膮 po艣wi臋cone genotoksyczno艣ci i cytotoksyczno艣ci, w celu wykazania ich przydatno艣ci w spersonalizowanej ukierunkowanej terapii. 

Dorobek naukowy prof. Majorala jest imponuj膮cy i w chwili obecnej liczy ponad 600 publikacji, 42 patenty, 15 rozdzia艂贸w w ksi膮偶kach i edycj臋 5 ksi膮偶ek. Prace te by艂y cytowane ponad 11 tys. razy, a warto艣膰 indeksu Hirscha wed艂ug bazy Web of Science wynosi h = 57. 

Osi膮gni臋cia naukowe Profesora zosta艂y docenione przez spo艂eczno艣膰 mi臋dzynarodow膮. Jest on laureatem wielu presti偶owych nagr贸d i wyr贸偶nie艅, m.in. Honorowego Cz艂onkostwa Polskiego Towarzystwa Chemicznego, Cz艂onka Zagranicznego Polskiej Akademii Nauk, Cz艂onkostwa Niemieckiej Akademii Nauk, nagrody Fundacji Alexandra Humboldta, nagrody Francuskiego Towarzystwa Chemicznego, nagrody Wittig-Grignard Niemieckiego Towarzystwa Chemicznego, nagrody Catalan-Sabatier Kr贸lewskiego Towarzystwa Chemicznego Hiszpanii i wielu innych. 

Od lat Profesor wsp贸艂pracuje z grupami badawczymi Wydzia艂u Biologii i Ochrony 艢rodowiska oraz Wydzia艂u Chemii Uniwersytetu 艁贸dzkiego. R贸wnolegle rozwin膮艂 szerok膮 wsp贸艂prac臋 z wieloma zespo艂ami Centrum Bada艅 Molekularnych i Makromolekularnych PAN w 艁odzi. Wynikiem tej wsp贸艂pracy s膮 liczne wsp贸lne publikacje naukowe zamieszczone w presti偶owych czasopismach chemicznych i biologicznych, sta偶e 艂贸dzkich doktorant贸w oraz pracownik贸w naukowych na Uniwersytecie w Tuluzie, w tym tak偶e wsp贸lnie realizowane projekty mi臋dzynarodowe.

Przyznanie godno艣ci doktora honoris causa Uniwersytetu 艁贸dzkiego jest wyrazem uznania dla wybitnych osi膮gni臋膰 naukowych prof. Majorala i podkre艣leniem wk艂adu, jaki wni贸s艂 on w ci膮gu wielu lat w rozw贸j bada艅 na pograniczu chemii, biologii i medycyny, prowadzonych w 艂贸dzkim o艣rodku naukowym.