Doktor Honoris Causa: Kazimierz Dejmek
Kazimierz Dejmek - aktor, re偶yser, dyrektor teatralny, by艂 jednym z najwybitniejszych artyst贸w teatru polskiego po II Wojnie 艢wiatowej. W szczeg贸lny spos贸b jego biografia artystyczna wi膮偶e si臋 z dziejami teatralnej 艁odzi, gdzie wyre偶yserowa艂 swoje najg艂o艣niejsze przedstawienia, za艣 prowadzony przez Niego Teatr Nowy zyska艂 s艂aw臋 jednej z najciekawszych scen w kraju.
W 1949 r. by艂 wsp贸艂za艂o偶ycielem Teatru Nowego w 艁odzi, w贸wczas pierwszego w Polsce teatru z za艂o偶enia socrealistycznego. Ostatecznym odrzuceniem socrealizmu by艂a inscenizacja 艁a藕ni Majakowskiego, w kt贸rej Kazimierz Dejmek jako re偶yser si臋gn膮艂 po nowe 艣rodki wyrazu - grotesk臋 i umowno艣膰. W repertuarze Teatru Nowego ko艅ca lat 50-tych pojawi艂y si臋 najbardziej - w opinii krytyki - oryginalne przedstawienia w tw贸rczo艣ci re偶yserskiej Kazimierza Dejmka, a mianowicie Jego sceniczne opracowania dramat贸w staropolskich: 鈥�呕ywot J贸zefa Reja鈥� i 鈥�Historyja o chwalebnym Zmartwychwstaniu Polskim Miko艂aja z Wikowiecka鈥�. To w艂a艣nie rozg艂os tych spektakli utorowa艂 Kazimierzowi Dejmkowi drog臋 do obj臋cia w roku 1962 dyrekcji Teatru Narodowego w Warszawie, zako艅czonej w roku 1968 zdj臋ciem z afisza wyre偶yserowanych przez niego Mickiewiczowskich 鈥�顿锄颈补诲贸飞鈥�.
W pocz膮tkach lat 70-tych Kazimierz Dejmek wyre偶yserowa艂 w 艂贸dzkim Teatrze Wielkim dwa przedstawienia: 鈥�Henryka VI na 艂owach鈥� (z nowym librettem Wojciecha M艂ynarskiego) oraz 鈥�Wolnego strzelca鈥� Webera. W roku 1974 powr贸ci艂 do Teatru Nowego, kt贸rego dyrekcj臋 sprawowa艂 w latach 1975 - 1980. Przygotowa艂 w贸wczas polskie prapremiery Operetki Gombrowicza, 鈥�Garbusa i Vatzlava鈥� Mro偶ka, 鈥�窜飞艂辞办颈鈥� D眉rrenmatta. Kontynuowa艂 tak偶e styl staropolski, wystawiaj膮c 鈥�Dialogus de Passione鈥�. W latach 80-tych i 90-tych Kazimierz Dejmek zn贸w da艂 polityczny i artystyczny wyraz swemu zaanga偶owaniu w sprawy Polski i polskiego teatru. Wystawi艂 w Teatrze Polskim w Warszawie, kt贸rego dyrekcj臋 sprawowa艂 w latach 1981-1995, 鈥�Ambasadora鈥� Mro偶ka, a po og艂oszeniu stanu wojennego 鈥�Wyzwolenie鈥� Wyspia艅skiego.
Kazimierz Dejmek by艂 jedn膮 z najwybitniejszych i najwyrazistszych cho膰 zarazem wzbudzaj膮c膮 偶ywe spory osobowo艣ci膮 teatraln膮 w Polsce. Demonstracyjnie wypowiada艂 si臋 przeciw awangardzie i eksperymentom w sztuce. Od teatru 偶膮da艂 rzemie艣lniczych umiej臋tno艣ci i odpowiedzialno艣ci za s艂owo, co wyrazi艂o si臋 w jego g艂o艣nej formule wypowiedzianej w 艁odzi w 1976: 鈥濧ktorzy musz膮 si臋 uczy膰 istotnie m贸wi膰, a publiczno艣膰 musi si臋 uczy膰 istotnie s艂ucha膰鈥�. Profesor Jan Englert powiedzia艂 o Kazimierzu Dejmku: 鈥濶ie ma w艣r贸d ludzi polskiego teatru osoby r贸wnie fascynuj膮cej i niekonwencjonalnej ni偶 Kazimierz Dejmek. Fascynuj膮cej g艂贸wnie dzi臋ki artystycznym dokonaniom, ale tak偶e poprzez popl膮tane losy artysty, kt贸ry tworz膮c sw贸j teatr pr贸bowa艂 rozmawia膰 z rzeczywisto艣ci膮 a nawet j膮 zmienia膰, nie zawsze doceniaj膮c moc mechanizm贸w rz膮dz膮cych t膮 rzeczywisto艣ci膮 i staj膮c si臋, mimo woli, jej ofiar膮. Zaryzykowa艂bym twierdzenie, kt贸re prawdopodobnie samego Kazimierza Dejmka by rozsierdzi艂o - rzeczywisto艣膰, kt贸r膮 usi艂owa艂 zmieni膰, poprawi膰 i uczyni膰 nie tyle mo偶e lepsz膮, co przejrzyst膮 i podporz膮dkowan膮 pewnej logice, w istocie wessa艂a go w swoje bezlitosne tryby i zburzy艂a w pewnym momencie 艣wiat teatru, kt贸ry dla Kazimierza Dejmka by艂 zawsze najwspanialszym i najwa偶niejszym ze 艣wiat贸w. Mo偶na by bowiem zaryzykowa膰 sformu艂owanie wizyt贸wki artysty Kazimierza Dejmka: KAZIMIERZ DEJMEK - artysta zaanga偶owany鈥�. Kazimierz Dejmek zmar艂 31 grudnia 2002 r.