Doktor Honoris Causa: Prof. Romuald Skowro艅ski
Prof. Romuald Skowro艅ski urodzony 6 grudnia 1926 roku w Chocieszowie (Polesie). 呕o艂nierz AK (kapral podchor膮偶y). Studia w U艁 rozpocz膮艂 w 1946 roku. Tytu艂 magistra otrzyma艂 w 1952 roku. W 1962 roku - Docteur es sciences Universit茅 de Paris (Sorbona). 1968 - habilitacja w Uniwersytecie 艁贸dzkim. W latach 1949-1950 - zast臋pca asystenta, 1952-1954 - asystent i starszy asystent, 1963 - adiunkt, 1968-1976 - docent, 1973 - profesor nadzwyczajny, 1990 - profesor zwyczajny. W roku 1997 przeszed艂 na emerytur臋. Aktualnie zatrudniony na 1/3 etatu. Funkcje w Uniwersytecie 艁贸dzkim: 1970 - zast臋pca dyrektora Instytutu Chemii, kierownik Pracowni Barwnik贸w, a nast臋pnie Zak艂adu Chemii Organicznej. W latach 1972-1975 - prorektor U艁 ds. rozwoju, I zast臋pca Rektora. W latach 1975-1981 - Rektor U艁 (dwie kadencje). W latach 1981-1990 - dyrektor Instytutu Chemii.
W roku 1957 mgr R. Skowro艅ski bra艂 udzia艂 w 艢wiatowym Kongresie Chemicznym w Pary偶u, w trakcie kt贸rego Prof. A. Willemart z Ecole Nationale Sup茅rieure de Chimie - Pary偶 zaproponowa艂 mu etat w CNRS. W latach 1958- 1962 w czasie pobytu w Pary偶u prowadzi艂 badania naukowe ukoronowane w 1962 r. stopniem naukowym Docteur es sciences Uniwersytetu Paryskiego (Sorbony) z wyr贸偶nieniem. W czasie ponownego pobytu we Francji (1966-1967) opublikowa艂 szereg prac, kt贸re by艂y podstaw膮 jego habilitacji w 1968 roku w Uniwersytecie 艁贸dzkim. Profesor R. Skowro艅ski ca艂e swoje zawodowe 偶ycie zwi膮za艂 z Uniwersytetem 艁贸dzkim i tej Uczelni po艣wi臋ci艂 bogat膮 i skuteczn膮 aktywno艣膰 organizacyjn膮 od pierwszych kontakt贸w, tj. od okresu studenckiego, kiedy by艂 aktywnym dzia艂aczem i przewodnicz膮cym Naukowego Ko艂a Chemik贸w oraz dzia艂a艂 w Stowarzyszeniu Bratniak. Nieco p贸藕niej uczestniczy艂 w dzia艂alno艣ci Zwi膮zku Nauczycielstwa Polskiego w Uniwersytecie 艁贸dzkim, gdzie w 1968 roku zosta艂 wybrany prezesem Rady Zak艂adowej, a nast臋pnie cz艂onkiem Zarz膮du G艂贸wnego. W 1970 roku powsta艂 Instytut Chemii. W tym czasie Instytut rozwija艂 si臋 bardzo intensywnie, wzbogacaj膮c si臋 w nowoczesn膮 aparatur臋 i owocne kontakty z o艣rodkami zagranicznymi, czemu pomaga艂a niew膮tpliwie - powierzona Profesorowi R. Skowro艅skiemu - koordynacja problemu bada艅 centralnie sterowanych MR-I-11 i p贸藕niej CPBP 01.15 pt. Elektrochemia granicy faz i 艣rodowisk jonogennych.
Szczeg贸lnego podkre艣lenia wymagaj膮 jego ogromne zdolno艣ci organizacyjne, umiej臋tno艣膰 kierowania zespo艂ami wsp贸艂pracownik贸w, niew膮tpliwy talent dyplomatyczny, gotowo艣膰 do podejmowania nowych zada艅 i wyzwa艅. Te cechy Profesora Skowro艅skiego, zaowocowa艂y dynamicznym rozwojem Uczelni, umocnieniem jej pozycji w kraju i otwarciem na szerok膮 wsp贸艂prac臋 z zagranicznymi o艣rodkami naukowymi. Rozpocz臋te w 1958 roku kontakty z Francj膮 rozwin臋艂y si臋 intensywnie z plac贸wkami naukowymi tak偶e innych pa艅stw i to zar贸wno w dziedzinie chemii jak i szeroko poj臋tej wsp贸艂pracy naukowej.
Prof. Skowro艅ski by艂 jednym z tw贸rc贸w pr臋偶nego O艣rodka Alliance Fran莽aise przy U艁, kierowa艂 wsp贸艂prac膮 Uczelni z Uniwersytetem im. Justusa Liebiga w Giessen, podj膮艂 wsp贸艂prac臋 z naukowcami z Uniwersytetu Claude Bernard Lyon I, Ecole Nationale Sup茅rieure de Chimie de Montpellier i w Tuluzie oraz z Uniwersytetem North London w Anglii. Nawi膮zane przez niego kontakty naukowe uwie艅czone zosta艂y podpisaniem ponad 20 um贸w o bezpo艣redniej wsp贸艂pracy naukowej i wymianie osobowej, umo偶liwi艂y bardzo licznej grupie pracownik贸w U艁 wyjazd na zagraniczne sta偶e naukowe do znacz膮cych o艣rodk贸w i w decyduj膮cy spos贸b przyczyni艂y si臋 do rozwoju m艂odej kadry naukowej.
W艣r贸d licznie pe艂nionych funkcji poza U艁 nale偶y wymieni膰: cz艂onkostwo w Radzie G艂贸wnej Szkolnictwa Wy偶szego (przez dwie kadencje), przewodniczenie Komisji Nauk 艢cis艂ych MEN oraz Kolegium Rektor贸w w 艁odzi; by艂 cz艂onkiem Komitetu Nauk Chemicznych PAN, cz艂onkiem Rady Naukowej Oddzia艂u PAN w 艁odzi, wiceprzewodnicz膮cym Rady Naukowej CBMiM PAN w 艁odzi oraz przewodnicz膮cym Rady Naukowej Instytutu Chemii Og贸lnej Wydzia艂u Farmacji Akademii Medycznej w 艁odzi. O wysokim autorytecie Profesora Skowro艅skiego w kraju i za granic膮 艣wiadczy powierzenie mu w latach 1991-1994 koordynacji trzech du偶ych program贸w europejskich: TEMPUS JEP-2131 z dziedziny chemii, z udzia艂em 21 partner贸w zagranicznych, COST w ramach bada艅 chemii po艂膮cze艅 fosforoorganicznych o potencjalnej aktywno艣ci biologicznej wsp贸艂tworzy艂 grup臋 badawcz膮 o nazwie Ecophos phosphoroorganic biololecules, COPERNICUS z udzia艂em o艣rodk贸w badawczych z Francji, Niemiec, Anglii, W艂och, W臋gier, Izraela i Czech. Aktywno艣膰 Profesora Skowro艅skiego przejawia si臋 tak偶e w roli organizatora kilku wa偶nych konferencji naukowych krajowych i zagranicznych. W wyniku szerokiej wsp贸艂pracy naukowej Profesor Skowro艅ski by艂 zapraszany do wielu licz膮cych si臋 w 艣wiecie o艣rodk贸w naukowych, m.in. do Francji (Paris, Lyon, Montpellier, Nantes, Touluse), Niemcy (Giessen, Regensburg, Leipzig, Halle, Dusseldorf), W艂och (Milan, Torino, Catania), Hiszpanii (Madrid, Yittoria, Barcelona), Stan贸w Zjednoczonych, Finlandii, Rosji, W臋giel, Maroka, Iraku, Wietnamu, Izraela. Uzyska艂 2 stypendia DAAD, 2 misje naukowe do Francji i 1 do W艂och.
Dorobek naukowy: 155 pozycji, 71 publikacji w zagranicznych czasopismach, 48 opublikowanych doniesie艅 konferencyjnych, 37 patent贸w. Wypromowa艂 9 doktor贸w, ponad 120 magistr贸w. Przyczyni艂 si臋 w istotny spos贸b do rozwoju chemii po艂膮cze艅 acetylenowych. Cennymi wynikami by艂y syntezy pochodnych propargilowych antracenu i antrachinoli i wykrycie izomerii prototropowej. Osi膮gni臋cia te na trwa艂e wesz艂y do literatury chemicznej i s膮 nadal licznie cytowane. Zesp贸艂 Profesora Skowro艅skiego opracowa艂 wiele syntez zwi膮zk贸w cztero-, pi臋cio- i sze艣ciocz艂onowych zawieraj膮cych takie heteroatomy jak azot, siarka, tlen i fosfor. Opracowanie nowych syntez i zbadanie w艂a艣ciwo艣ci rodnik贸w nitroksylowych pochodnych piperydyny, azolidyny i fosforoorganicznych.
Do pionierskich prac nale偶y zaliczy膰 elektrosyntez臋 organiczn膮 wielu wa偶nych po艂膮cze艅 organicznych. Ostatnie osi膮gni臋cia obejmuj膮ce syntezy i stereochemi臋 kwas贸w aminofosfonowych i fosfonawych fosforoorganicznych pochodnych furfuralu, fosforowych analog贸w aminokwas贸w, a w szczeg贸lno艣ci ferrocenowych pochodnych. Cholesterolowe i adenozynowe pochodne zwi膮zki tej grupy - badane s膮 jako potencjalne 艣rodki ochrony ro艣lin. Osi膮gni臋cia te przyczyni艂y si臋 do ugruntowania wiod膮cej pozycji Polski w tej dziedzinie, a 艁odzi jako jednego z wiod膮cych o艣rodk贸w chemii heteroorganicznej. W wyniku wsp贸艂pracy z przemys艂em Profesor R. Skowro艅ski otrzyma艂 szereg nowych barwnik贸w i zmodyfikowa艂 metody otrzymywania p贸艂produkt贸w. Spory polityczne i walka o autonomi臋 wy偶szych uczelni w latach 1980-1981 doprowadzi艂y do najd艂u偶szego w historii strajku studenckiego w U艁. Rektor Skowro艅ski wykaza艂 ogromny talent negocjatora, opiekuna m艂odzie偶y oraz obro艅cy materii i ducha U艁. Szczeg贸lnie teraz uczestnicy tych wydarze艅 podkre艣laj膮 prawo艣膰 jego post臋powania, zr臋czno艣膰 w kierowaniu Uczelni膮 i talenty dyplomatyczne. Profesor Romuald Skowro艅ski na trwa艂e wpisa艂 si臋 jako jedna z bardziej zas艂u偶onych postaci w historii Uniwersytetu 艁贸dzkiego.