Giuseppe Arduino ma ponad trzydzie艣ci pi臋膰 lat do艣wiadczenia jako badacz, konsultant, kierownik projekt贸w we wszystkich g艂贸wnych aspektach zarz膮dzania zasobami wodnymi i naukami o 艣rodowisku w ponad czterdziestu krajach Afryki, Azji i Pacyfiku, krajach arabskich, Europie i Ameryce 艁aci艅skiej. Jako pracownik UNESCO, w ci膮gu ostatnich dwudziestu lat koordynowa艂 mi臋dzynarodowe sieci naukowe w dziedzinie zasob贸w wodnych i nauk o Ziemi, ze szczeg贸lnym uwzgl臋dnieniem zr贸wnowa偶onego programu 艣rodowiskowego i rozwoju zdolno艣ci na poziomie krajowym i regionalnym oraz promowa艂 wsp贸艂prac臋 z krajowymi i mi臋dzynarodowymi instytutami badawczymi, uniwersytetami i 艣rodowiskiem akademickim. Przyczyni艂 si臋 r贸wnie偶 do organizacji kilku szkole艅 podyplomowych UNESCO, mi臋dzynarodowych konferencji, sympozj贸w i wydarze艅 z zakresu zasob贸w wodnych i nauk o Ziemi. Od 2013 r. jego g艂贸wna praca w UNESCO w Pary偶u po艣wi臋cona jest rozwojowi, post臋powi i upowszechnianiu ekohydrologii jako zintegrowanej nauki, od skali molekularnej do skali basenu, w ramach Mi臋dzyrz膮dowego Programu Hydrologicznego UNESCO (IHP).
Giuseppe Arduino pracuje w Division of Water Sciences, IHP Secretariat, w UNESCO w Pary偶u jako szef sekcji Ecohydrology, Water Quality and Water Education. Jego g艂贸wnym obowi膮zkiem w ramach programu Ekohydrologia jako tematu pi膮tego 贸smej fazy IHP (2014鈥�2021) jest koordynacja Naukowego Komitetu Doradczego programu Ekohydrologia EH SAC (przewodnicz膮cy M. Zalewski, Polska; wiceprzewodnicz膮cy L. Chicharo, Portugalia; wiceprzewodnicz膮cy M. McClain, Holandia). Komitet korzysta r贸wnie偶 szczeg贸lnie ze znacz膮cego i istotnego wk艂adu cz艂onk贸w UNESCO Water Family, w szczeg贸lno艣ci z centr贸w wodnych i katedr po艣wi臋conych ekohydrologii z siedzib膮 w Polsce, Portugalii, Holandii, Etiopii, Tanzanii, Indonezji, Malezji i Brazylii. Komitet doradza Sekretariatowi IHP w zakresie:
Naukowy Komitet Doradczy zbiera si臋 co najmniej raz w roku, w po艂膮czeniu z wydarzeniami mi臋dzynarodowymi lub na dedykowanych sesjach i 艣ledzi rozw贸j programu z Sekretariatem UNESCO IHP.
W ramach mi臋dzynarodowych wydarze艅 po艣wi臋conych ekohydrologii i organizowanych w r贸偶nych krajach (Indonezja, Francja, Etiopia, Brazylia, Polska, Chiny i Malezja) trzy zosta艂y uznane za kamienie milowe dla rozwoju, post臋pu i upowszechnienia programu Ekohydrologia, a mianowicie:
O ile pierwsze sympozjum w 2013 r. mia艂o na celu wypracowanie najlepszych praktyk w zakresie zachowania i przywracania zr贸wnowa偶onych system贸w ekohydrologicznych w celu osi膮gni臋cia bezpiecze艅stwa wodnego oraz utrzymania d贸br i us艂ug ekosystem贸w ograniczaj膮cych wykorzystanie szarej infrastruktury, o tyle drugie sympozjum zorganizowane w 2017 r. pokaza艂o znaczenie rozwi膮za艅 ekohydrologicznych jako opartych na naturze w celu osi膮gni臋cia zr贸wnowa偶enia ekosystem贸w. Specjalna sesja, kt贸ra odby艂a si臋 podczas VI Kongresu IAHR w 2021 r. pokaza艂a znaczenie systemowych rozwi膮za艅 ekohydrologicznych w po艂膮czeniu z mi臋kk膮 in偶ynieri膮 i biotechnologiami w kierunku zwi臋kszenia potencja艂u zr贸wnowa偶onego rozwoju zlewni (WBSRCE: Water, Biodiversity, Ecological Services, Resilience, Culture and Education).
Z inicjatywy Pana Arduino powsta艂o wiele form wymiany wiedzy (np. platforma Ecohydrology: ) i promocji (podr臋czniki, broszury), jak r贸wnie偶 edukacji (otwarte kursy online: Ecohydrology Open Online Courses). Giuseppe Arduino wspiera艂 rozw贸j i wdra偶anie rozwi膮za艅 ekohydrologicznych w Polsce. Jednym z najwi臋kszych projekt贸w, w jaki by艂 zaanga偶owany jest UNESCO Demosites: sie膰 stanowisk demonstracyjnych, pokazuj膮cych funkcjonowanie wdro偶onych biotechnologii ekohydrologicznych i rozwi膮za艅 bliskich naturze, do kt贸rych zaliczone zosta艂o stanowisko w zlewni Pilicy, stworzone w ramach projektu EKOROB zrealizowanego przez Katedr臋 UNESCO i ERCE.
Pan Arduino by艂 r贸wnie偶 zaanga偶owany w nadanie Katedrze Ekologii Stosowanej statusu Katedry UNESCO Ekohydrologii i Ekologii Stosowanej Uniwersytetu 艁贸dzkiego.