Profesor Jacek Ch膮dzy艅ski jest zwi膮zany z Uniwersytetem 艁贸dzkim od 1958 roku. Tutaj w latach 1958-63 studiowa艂 matematyk臋 uzyskuj膮c stopie艅 magistra. W roku 1968 uzyska艂 stopie艅 doktora nauk matematycznych na Wydziale Matematyki, Fizyki i Chemii Uniwersytetu 艁贸dzkiego za rozpraw臋 pt. O pewnym warunku r贸wnowa偶nym hipotezie Riemanna. Promotorem by艂 prof. Zygmunt Charzy艅ski. Habilitowa艂 si臋 w 1983 r贸wnie偶 na Wydziale Matematyki, Fizyki i Chemii Uniwersytetu 艁贸dzkiego na podstawie rozprawy pt. O stabilno艣ci odwzorowa艅 holomorficznych. Tytu艂 profesora nauk matematycznych otrzyma艂 w 1990 roku.
Od uko艅czenia studi贸w Profesor Jacek Ch膮dzy艅ski pracowa艂 nieprzerwanie na Uniwersytecie 艁贸dzkim kolejno na stanowiskach asystenta (1963鈥�1966), starszego asystenta (1966-1968), adiunkta (1968-1984), docenta (1984-1990), profesora nadzwyczajnego (1990) i profesora zwyczajnego (1990-2014). W latach 1984-1991 pe艂ni艂 On funkcj臋 kierownika Zak艂adu Funkcji Analitycznych i R贸wna艅 R贸偶niczkowych IM, a w latach 1992-2010 鈥� Katedry Funkcji Analitycznych i R贸wna艅 R贸偶niczkowych. By艂 cz艂onkiem Komitetu Matematyki PAN (2003-2007) i cz艂onkiem rzeczywistym 艁TN (1985-2006) oraz cz艂onkiem PTM.
Dzia艂alno艣膰 naukowa prof. Jacka Ch膮dzy艅skiego zwi膮zana jest z funkcjami holomorficznymi wielu zmiennych i geometri膮 analityczn膮 zespolon膮. Jest autorem i wsp贸艂autorem 39 prac. Jego badania le偶膮 w nurcie aktualnie prowadzonych na 艣wiecie, a prace zawieraj膮 wyniki odkrywcze i warto艣ciowe. Do najwa偶niejszych i inspiruj膮cych wynik贸w z jego dorobku nale偶膮: oszacowania wyk艂adnika 艁ojasiewicza (1983), dok艂adne formu艂y na wyk艂adnik 艁ojasiewicza (1988 i 1992), twierdzenia o zbiorach, na kt贸rych osi膮gni臋ty jest lokalny i globalny wyk艂adnik 艁ojasiewicza (1997) oraz twierdzenia o gradiencie odwzorowania wielomianowego w niesko艅czono艣ci (2003).
Prof. Ch膮dzy艅ski by艂 na p贸艂rocznym sta偶u w Uniwersytecie Moskiewskim im. 艁omonosowa na prze艂omie 1969 i 1970 roku, gdzie uczestniczy艂 we wsp贸lnym seminarium wybitnych specjalist贸w B. W. Szabata i E. M. Czirki z analizy zespolonej wielowymiarowej i w seminarium 艣wiatowej s艂awy A. G. Vitushkina z geometrii algebraicznej. Nast臋pnie uczestniczy艂 w wyk艂adach A. Andreottiego z analizy zespolonej w CIME w Bressanone (1973). Dwukrotnie bra艂 udzia艂 w Mi臋dzynarodowym Centrum Banacha w Warszawie w tzw. semestrach, z Analizy zespolonej prowadzonym przez prof. J. Siciaka (1979) oraz z Teorii osobliwo艣ci prowadzonym przez prof. S. 艁ojasiewicza (1985). Te kontakty zaowocowa艂y wprowadzeniem do bada艅 w Uniwersytecie 艁贸dzkim analizy zespolonej wielowymiarowej oraz geometrii algebraicznej.
W lutym 1980 roku dr J. Ch膮dzy艅ski powo艂a艂 pionierskie seminarium z zespolonej geometrii algebraicznej 鈥� dyscypliny popularnej w贸wczas w 艣wiecie, a ma艂o uprawianej w kraju. Tutaj m艂odzi matematycy, kt贸rzy dzisiaj s膮 profesorami, pisali pierwsze prace. Wtorkowe seminarium z czasem (od 1984 roku), po obj臋ciu przez J. Ch膮dzy艅skiego kierownictwa Zak艂adu Funkcji Analitycznych i R贸wna艅 R贸偶niczkowych, sta艂o si臋 seminarium zak艂adowym, a po zmianach strukturalnych na Uniwersytecie 艁贸dzkim, seminarium katedralnym (1992). Tutaj mieli mo偶no艣膰 poddania si臋 偶yczliwej krytyce naukowej asystenci referuj膮cy przygotowywane rozprawy doktorskie, adiunkci 鈥� rozprawy habilitacyjne i inni uczestnicy seminarium przygotowuj膮cy swoje wyniki do publikacji.
R贸wnolegle z powo艂aniem przez J. Ch膮dzy艅skiego seminarium, od pocz膮tku lutego 1980 roku cztery zak艂ady Instytutu Matematyki zacz臋艂y organizowa膰 coroczne og贸lnopolskie Konferencje Szkoleniowe z Teorii Zagadnie艅 Ekstremalnych. Na ka偶dej konferencji by艂y prowadzone niezale偶ne seminaria odpowiadaj膮ce dyscyplinom naukowym zak艂ad贸w organizuj膮cych konferencj臋. Od 1981 roku na konferencjach tych J. Ch膮dzy艅ski zacz膮艂 prowadzi膰 seminarium z geometrii analitycznej i algebraicznej zespolonej. Od 1997 roku na konferencji pozosta艂o tylko to jedno seminarium prowadzone przez prof. J. Ch膮dzy艅skiego, a konferencja zmieni艂a nazw臋 na Konferencja Szkoleniowa z Geometrii Analitycznej i Algebraicznej Zespolonej. Do dzisiaj odby艂o si臋 37 konferencji, z czego Prof. J. Ch膮dzy艅ski by艂 organizatorem lub wsp贸艂organizatorem 28 i kierownikiem 21. Konferencje te zyska艂y szybko du偶膮 popularno艣膰 w kraju. W dyskusjach na tych konferencjach powsta艂o wiele istotnych wsp贸lnych prac naukowych. Tutaj nawi膮za艂a si臋 艣cis艂a wsp贸艂praca mi臋dzy Uniwersytetem 艁贸dzkim, a Uniwersytetem Jagiello艅skim, Politechnik膮 艢wi臋tokrzysk膮, Uniwersytetem Miko艂aja Kopernika i ostatnio z Uniwersytetem Sabaudzkim w Chambery. Na konferencjach tych w przyjaznej atmosferze maj膮 mo偶no艣膰 wyg艂asza膰 pierwsze referaty studenci i doktoranci na r贸wni z profesorami. Z okazji XXX Konferencji Szkoleniowej z Geometrii Analitycznej i Algebraicznej Zespolonej Rektor Uniwersytetu Jagiello艅skiego Profesor Karol Musio艂 z艂o偶y艂 na r臋ce prof. J. Ch膮dzy艅skiego Medal Uniwersytetu Jagiello艅skiego Plus Ratio Quam Vis.
Niew膮tpliw膮 zas艂ug膮 Profesora Jacka Ch膮dzy艅skiego jest powstanie, znanego w kraju i za granic膮, 艂贸dzkiego o艣rodka geometrii algebraicznej i analitycznej zespolonej. Badania naukowe z geometrii algebraicznej zapocz膮tkowane przez prof. Ch膮dzy艅skiego s膮 z powodzeniem kontynuowane na naszym Wydziale przez prof. T. Krasi艅skiego i dr. hab. S. Spodziej臋 oraz liczne grono ich uczni贸w. Wypromowa艂 On czterech doktor贸w. By艂 recenzentem w o艣miu przewodach doktorskich, pi臋ciu przewodach habilitacyjnych, pi臋ciu post臋powaniach o tytu艂 profesora oraz w trzech post臋powaniach o stanowisko profesora zwyczajnego i nadzwyczajnego w Uniwersytecie Jagiello艅skim. Prof. J. Ch膮dzy艅ski by艂 te偶 kierownikiem trzech wysoko ocenianych grant贸w: trzyletniego grantu CPBP i dw贸ch trzyletnich grant贸w KBN oraz g艂贸wnym wykonawc膮 w kontynuacji ostatniego z tych grant贸w.
Prof. J. Ch膮dzy艅ski w czasie przesz艂o pi臋膰dziesi臋ciu lat pracy na Uniwersytecie 艁贸dzkim prowadzi艂 zaj臋cia dydaktyczne na kierunkach matematyki i fizyki oraz na ekonomii. Na matematyce prowadzi艂 wyk艂ady i 膰wiczenia kursowe z analizy zespolonej jednej i wielu zmiennych, z r贸wna艅 r贸偶niczkowych zwyczajnych i cz膮stkowych, z analizy matematycznej oraz wyk艂ady i seminaria z geometrii analitycznej i algebraicznej zespolonej na studiach magisterskich i doktoranckich. Na ekonomii prowadzi艂 wyk艂ady z matematyki dla wszystkich kierunk贸w, 膰wiczenia z analizy matematycznej na kierunku ekonometrii oraz wyk艂ady z matematyki na ekonomicznych studiach podyplomowych. Na fizyce prowadzi艂 膰wiczenia z analizy matematycznej i algebry. Prowadzi艂 r贸wnie偶 seminaria i seminaria magisterskie. Wypromowa艂 ponad dwudziestu magistr贸w g艂贸wnie po sekcji teoretycznej i studiach indywidualnych. Zaj臋cia prowadzi艂 z du偶膮 precyzj膮 matematyczn膮 i staranno艣ci膮. Przez student贸w by艂 oceniany wysoko. By艂 On przez wiele lat opiekunem sekcji teoretycznej na kierunku Matematyka.
Prof. J. Ch膮dzy艅ski jest autorem trzech podr臋cznik贸w akademickich: Wst臋p do analizy zespolonej (5 wyda艅: pierwsze w PWN, nast臋pne w Wyd. U艁), Wst臋p do analizy zespolonej. Cz臋艣膰 II. Funkcje holomorficzne wielu zmiennych (3 wydania w Wyd. U艁) i Wst臋p do analizy zespolonej w zadaniach (2 wydania w Wyd. U艁). Wszystkie podr臋czniki zyska艂y bardzo pozytywne recenzje. Z pierwszego podr臋cznika korzystaj膮 studenci w wi臋kszo艣ci polskich uniwersytet贸w. R贸wnie偶 pozosta艂e dwa podr臋czniki ciesz膮 si臋 du偶膮 popularno艣ci膮 w innych polskich uczelniach. Opr贸cz powy偶szych podr臋cznik贸w prof. J. Ch膮dzy艅ski jest autorem dw贸ch skrypt贸w, z analizy zespolonej (7 wyda艅) i z r贸wna艅 r贸偶niczkowych zwyczajnych. Za pierwszy z nich otrzyma艂 nagrod臋 ministra.
Znacz膮cy jest dorobek organizacyjny prof. J. Ch膮dzy艅skiego na rzecz Uczelni. By艂 mi臋dzy innymi cz艂onkiem Senatu U艁 (1990-1993 i 1996-2005), cz艂onkiem Komisji Statutowej (1993-2005), cz艂onkiem Komisji Odwo艂awczej (1993-2010), cz艂onkiem Kolegium Dzieka艅skiego na Wydziale Matematyki, Fizyki i Chemii (1990-1993). Wa偶n膮 rol臋 odegra艂 w senacie U艁 przy zaniechaniu przedwczesnej decyzji o podziale Wydzia艂u Biologii i Nauk o Ziemi oraz przy zaniechaniu powstania dw贸ch nowych zamiejscowych wydzia艂贸w U艁 w Tomaszowie Mazowieckim. W roku 1991 bra艂 czynny udzia艂 w likwidacji przez senat U艁 instytut贸w i powrotu do struktury katedralnej. Jako cz艂onek Kolegium Dzieka艅skiego na Wydziale Matematyki, Fizyki i Chemii nadzorowa艂 powr贸t do struktury katedralnej na kierunku matematyka i wprowadzenie Instytutu Matematyki, jako federacji katedr. W 1996 r. uczestniczy艂 czynnie przy wydzielaniu z Wydzia艂u Matematyki Fizyki i Chemii, Wydzia艂u Matematyki.
Dzia艂a艂 On r贸wnie偶 spo艂ecznie na rzecz Uniwersytetu 艁贸dzkiego. By艂 mi臋dzy innymi cz艂onkiem Prezydium Rady Zak艂adowej ZNP na U艁 (1996-2000) i delegatem IM na WZD NSZZ 鈥濻olidarno艣膰鈥� (1981). W roku 1977 jako cz艂onek Prezydium Rady Zak艂adowej ZNP przyczyni艂 si臋 do cofni臋cia decyzji o zwolnieniu z U艁 opozycjonisty dr. W. Nied藕wieckiego.
By艂 kilkana艣cie razy wyr贸偶niany nagrodami Rektora za dzia艂alno艣膰 naukow膮, dydaktyczn膮 i organizacyjn膮. Zosta艂 odznaczony Z艂ot膮 Odznak膮 ZNP, Br膮zowym Krzy偶em Zas艂ugi, Z艂ot膮 Odznak膮 U艁, Z艂otym Krzy偶em Zas艂ugi, Medalem Uniwersytet 艁贸dzki w S艂u偶bie Spo艂ecze艅stwa i Nauki, Medalem 50-lecia Uniwersytetu 艁贸dzkiego i Medalem Komisji Edukacji Narodowej.
Od 1 pa藕dziernika 2014 r. prof. J. Ch膮dzy艅ski przeszed艂 na emerytur臋, ale nadal jest wsp贸艂prowadz膮cym seminarium katedralnego. Jest cz艂onkiem zespo艂u redakcyjnego materia艂贸w na kolejne konferencje z geometrii analitycznej i algebraicznej. By艂 wsp贸艂autorem dw贸ch publikacji z okazji 70-lecia Uniwersytetu 艁贸dzkiego.
翱辫谤补肠辞飞补艂: Prof. nadzw. dr hab. Stanis艂aw Spodzieja