Profesor dr hab. Jerzy Kmieci艅ski urodzi艂 si臋 8 listopada 1927 roku w Piotrkowie Trybunalskim. Studiowa艂 archeologi臋 na Uniwersytecie 艁贸dzkim pod kierunkiem prof. Konrada Ja偶d偶ewskiego. Ju偶 w trakcie studi贸w pracowa艂 jako asystent 鈥� w latach 1948-1950 鈥� przy programie Bada艅 nad pocz膮tkami Pa艅stwa Polskiego, uczestnicz膮c jako jeden z zast臋pc贸w prof. Ja偶d偶ewskiego w ekipie badaj膮cej wczesno艣redniowieczny Gda艅sk. Nast臋pnie profesor powierzy艂 mu kierowanie wykopaliskami na cmentarzysku wczesno艣redniowiecznym w Lutomiersku. W latach 1951-1952 by艂 asystentem w Muzeum Archeologicznym w 艁odzi.
Prac臋 magistersk膮 Organizacja spo艂eczna rybak贸w gda艅skich w XII-XIII wieku, zrealizowan膮 pod kierunkiem prof. Ja偶d偶ewskiego, obroni艂 w 艁odzi w 1952 roku. Wtedy te偶 powierzono mu pe艂nienie obowi膮zk贸w inspektora-rzeczoznawcy zabytk贸w archeologicznych przy Ministerstwie Kultury i Sztuki na wojew贸dztwo 艂贸dzkie, bydgoskie i gda艅skie (1952-1956).
W latach 1956-1968 prof. J. Kmieci艅ski pracowa艂 na stanowisku starszego asystenta, a nast臋pnie adiunkta w Katedrze Archeologii U艁 i wtedy to skierowa艂 swoje zainteresowania na okres late艅ski i rzymski, zw艂aszcza na problemy migracji grup ludzkich, m.in. w臋dr贸wek Got贸w. W tym czasie rozpocz膮艂 i kierowa艂 badaniami wykopaliskowymi w W臋siorach i Odrach. Przez trzy semestry w latach 1959-1960 przebywa艂 jako asystent na Uniwersytecie w Bonn, zbieraj膮c materia艂y do pracy doktorskiej. Uzupe艂nieniem studi贸w zagranicznych by艂y wyjazdy do Szwecji, Norwegii i Danii. W 1962 roku obroni艂 prac臋 doktorsk膮 Zagadnienie tzw. kultury godzko-gepidzkiej w starszym okresie rzymskim.
W 1969 (-1992) roku zosta艂 powo艂any na stanowisko docenta w Katedrze Archeologii U艁. W贸wczas rozpocz膮艂 realizacje projektu badawczego Dynamika zmian 艣rodowiska kulturowego i naturalnego na Pomorzu Wschodnim w pradziejach i we wczesnym 艣redniowieczu. W ramach tego programu kierowa艂 badaniami zar贸wno cmentarzyska w Odrach, jak i grodziska w Raci膮偶u i jego okolicy. W 1972 roku powo艂any zosta艂 na kierownika Katedry Archeologii U艁, kt贸rym by艂 do 1992 r., po艣wi臋caj膮c ca艂e lata dzia艂alno艣ci organizacyjnej, owocuj膮cej znacznym wzrostem liczby personelu plac贸wki, co umo偶liwi艂o potem powstanie Instytutu. Zorganizowa艂 dzia艂aj膮ce do dzisiaj dwie stacje archeologiczne w Bia艂ych B艂otach i Klonowicach na Pomorzu. Zainicjowa艂 projekt badawczy Peregrinatio Gothica, kt贸rego wyniki by艂y przestawiane na konferencjach w ramach UNESCO w Sztokholmie, Bia艂ych B艂otach, Santiago de Compostela, Bonn i Brnie.
W latach siedemdziesi膮tych realizowa艂 nowatorski projekt Mechanizacja archeologicznych prac polowych i uczestniczy艂 w programach badawczych: Bilans wodny wybranych region贸w nadba艂tyckich w przeci膮gu ostatnich 15 000 lat, koordynowanym przez Uniwersytet w Lund oraz Krajobrazotw贸rcza rola cz艂owieka w pradziejach, realizowanym wraz a antropologami i paleobotanikami.
W 1986 roku Profesor Kmieci艅ski zainicjowa艂, wraz z profesorem Gerardem Pereir膮 z Uniwersytetu Santiago de Compostela, projekt badawczy Procesy celtyzacji i romanizacji na zachodnich i p贸艂nocnych peryferiach cywilizacji 艣r贸dziemnomorskiej. W ramach tego programu, wraz z zespo艂em Katedry Archeologii, prowadzi艂 badania na terenie hiszpa艅skiej Galicji oraz na Pomorzu Wschodnim.
W latach 1984-1987 pe艂ni艂 funkcj臋 prodziekana Wydzia艂u Filozoficzno-Historycznego U艁. Wielotorowa i wieloaspektowa dzia艂alno艣膰 naukowa J. Kmieci艅skiego doprowadzi艂a go do refleksji z dziedziny historii my艣li spo艂ecznej 鈥� oddzia艂ywanie archeologii i nauk pokrewnych na kszta艂towanie si臋 nacjonalizmu i poczucia narodowego, w wyniku czego powsta艂a ksi膮偶ka Nacjonalizm w germanoznawstwie niemieckim w XIX i pocz膮tkach XX wieku. Sta艂a si臋 ona podstaw膮 do nadania mu stopnia doktora habilitowanego w 1990 roku. W 1992 roku zosta艂 nominowany na profesora nadzwyczajnego, a w roku 1997 otrzyma艂 tytu艂 naukowy profesora tytularnego.
W latach 1993 - 1997 sprawowa艂 funkcj臋 kierownika Katedry Archeologii Uniwersytetu Marii Curie-Sk艂odowskiej w Lublinie, gdzie ju偶 wcze艣niej prowadzi艂 wyk艂ady.
W 1994 roku stworzy艂 na Uniwersytecie 艁贸dzkim O艣rodek Bada艅 i Studi贸w Wschodu. O艣rodek przekszta艂ci艂 si臋 wkr贸tce w Katedr臋, a nast臋pnie, dzi臋ki inicjatywie profesor贸w Kmieci艅skiego i Waldemara Michowicza, po艂膮czy艂 si臋 z innymi 鈥� podobnie zorganizowanymi 鈥� Katedrami i Zak艂adami, np. Bada艅 Brytyjskich, Ameryka艅skich, Niemcoznawczych, 偶eby razem utworzy膰 Instytut Studi贸w Mi臋dzynarodowych. Profesor Kmieci艅ski zostaje jego wicedyrektorem, pe艂ni膮c t膮 funkcj臋 do 1998 roku. Instytut w 2000 roku przekszta艂ci艂 si臋 w Wydzia艂 Studi贸w Mi臋dzynarodowych i Politologicznych, a Profesor przeszed艂 do Katedry System贸w Politycznych Instytutu Studi贸w Politycznych, gdzie razem z profesor Alicj膮 St臋pie艅-Kuczy艅sk膮 prowadzi艂 seminarium doktoranckie Pa艅stwa i narody w procesie transformacji. Nie przerywaj膮c dzia艂alno艣ci w ISP, nawi膮za艂 wsp贸艂prac臋 z Instytutem Antropologii i Archeologii Akademii Humanistycznej im. Aleksandra Gieysztora w Pu艂tusku.
Od 1995 uczestniczy te偶 w mi臋dzynarodowym programie badawczym Przemiany ekologiczne a biokulturowa adaptacja cz艂owieka. Od 1997 roku profesor Kmieci艅ski kieruje mi臋dzynarodowym programem swojego autorstwa Drogi handlowe i szlaki pielgrzymie jako czynnik integracji europejskiej, realizowanym w ramach wsp贸艂pracy z Compostela Group of Universities, a kt贸rego podsumowaniem by艂a ksi膮偶ka, pod jego redakcj膮, Trade routes and pilgrimage trails as a factor of integration. Niedawno zainicjowa艂 nowy mi臋dzynarodowy program Uniwersytety europejskie i ich rola w tolerancji. Profesor Kmieci艅ski by艂 redaktorem serii Archaeologia Baltica (1977- 1992), Acta Universitatis Lodziensis. Folia Archaeologica (1985-1991), periodyku Eastern Review (od 1997) oraz redaktorem syntezy Pradzieje ziem polskich, tom 1, cz臋艣膰 1-2.
Za dzia艂alno艣膰 naukow膮 i spo艂eczn膮 zosta艂 wyr贸偶niony m.in. Z艂otym Krzy偶em Zas艂ugi, Krzy偶em Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski, medalem UMCS Nauka w S艂u偶bie Ludu, medalem Komisji Edukacji Narodowej.