Profesor Ryszard Panasiuk urodzi艂 si臋 28 kwietnia 1931 r. w J贸zefinie (powiat W艂odawa, wojew贸dztwo lubelskie). Do szko艂y 艣redniej ucz臋szcza艂 w Olsztynie i Ostr贸dzie, gdzie uzyska艂 艣wiadectwo dojrza艂o艣ci. W latach 1952鈥�1957 studiowa艂 na Wydziale Filozoficznym Uniwersytetu Warszawskiego, maj膮c mo偶no艣膰 uczestniczenia w seminariach prowadzonych m.in. przez profesor贸w: Tadeusza Kotarbi艅skiego, Leszka Ko艂akowskiego i Tadeusza J. Kro艅skiego, kt贸ry zosta艂 tak偶e promotorem Jego pracy magisterskiej. Rozpraw臋 doktorsk膮 przygotowan膮 pod kierunkiem profesora Bronis艂awa Baczki obroni艂 na Wydziale Filozoficzno-Historycznym Uniwersytetu 艁贸dzkiego w roku 1966. Doktorat zatytu艂owany Filozofia i pa艅stwo. Studium my艣li polityczno-spo艂ecznej lewicy heglowskiej i m艂odego Marksa po艣wi臋cony by艂 m艂odszej szkole Hegla. Habilitowa艂 si臋 na Uniwersytecie Warszawskim na podstawie pracy Dziedzictwo heglowskie i marksizm w roku 1979. Tytu艂 profesora nadzwyczajnego otrzyma艂 w roku 1982, profesora zwyczajnego 鈥� w roku 1989.
Dzia艂alno艣膰 naukowo-dydaktyczn膮 rozpocz膮艂 w 1957 r. jako asystent prowadz膮cy zaj臋cia z logiki w Katedrze Filozofii kierowanej przez profesora Narcyza 艁ubnickiego na Uniwersytecie Marii Curie-Sk艂odowskiej w Lublinie. Od 1959 r. a偶 do przej艣cia na emerytur臋 pozosta艂 zwi膮zany z Uniwersytetem 艁贸dzkim przechodz膮c kolejne szczeble kariery akademickiej. W roku 1966 otrzyma艂 stanowisko adiunkta, a w 1969 zosta艂 mianowany docentem. W tym samym roku zosta艂 kierownikiem Katedry Filozofii. Po powo艂aniu Instytutu Filozofii w roku 1970 by艂 zast臋pc膮 dyrektora Instytutu, natomiast od roku 1975 jego dyrektorem. Funkcj臋 t臋 piastowa艂 do 1981 r., kiedy to Instytut Filozofii zosta艂 rozwi膮zany, a w jego miejsce funkcjonowa膰 zacz臋艂y samodzielne katedry 鈥� Profesor Panasiuk od 1981 r. kierowa艂 Katedr膮 Filozofii. Po restrukturalizacji katedr filozoficznych U艁 i reaktywowaniu Instytutu Filozofii 鈥� co nast膮pi艂o w 2001 r. 鈥� Profesor obejmuje kierownictwo nad nim.
Profesor Ryszard Panasiuk wypromowa艂 dziewi臋ciu doktor贸w, z kt贸rych sze艣ciu uzyska艂o habilitacje, a dw贸ch tytu艂y profesorskie; by艂 tak偶e promotorem dw贸ch doktor贸w honorowych Uniwersytetu 艁贸dzkiego: ks. prof. J贸zefa Tischnera oraz prof. Andrzeja Walickiego. W roku 2001 ukaza艂a si臋 nak艂adem Wydawnictwa U艁 Ksi臋ga Jubileuszowa Rozum w dziejach dedykowana Profesorowi przez grono przyjaci贸艂, uczni贸w i wsp贸艂pracownik贸w.
Wieloletni膮 prac臋 naukow膮 i dydaktyczn膮 na Uniwersytecie 艁贸dzkim 艂膮czy艂 Profesor Ryszard Panasiuk z dzia艂alno艣ci膮 w licznych instytucjach naukowych, krajowych i zagranicznych. Od 1969 r. by艂 cz艂onkiem Komitetu Nauk Filozoficznych PAN. Przez wiele kadencji zasiada艂 w Zarz膮dzie G艂贸wnym Polskiego Towarzystwa Filozoficznego. Od 1998 r. jest cz艂onkiem 艁贸dzkiego Towarzystwa Naukowego. Uczestniczy w pracach mi臋dzynarodowych towarzystw naukowych zrzeszaj膮cych badaczy filozofii Hegla, Schellinga i Feuerbacha (Internationale Hegel-Gesellschaft; Internationale Schelling- -Gesellschaft; Internationale Gesellschaft der Feuerbach-Forscher; Hegel Society of America).
Spo艣r贸d d艂u偶szych sta偶贸w studyjnych, jakie odbywa艂, wymieni膰 trzeba pobyt w Sorbonie w latach 1966鈥�1967, w Ruhr-Universit盲t Bochum (1979), a tak偶e w Justus-Liebig-Universit盲t w Gie脽en (1985), w Bayerische Akademie der Wissenschaften w Monachium (1985), w Gesamthochschule w Kassel (1992). Spo艣r贸d miejsc odczyt贸w wyg艂oszonych przez Profesora Panasiuka wymie艅my takie o艣rodki uniwersyteckie, jak: Ruhr-Universit盲t Bochum, Justus-Liebieg- -Universit盲t w Gie脽en, Uniwersytet w Lipsku, Uniwersytet w Jenie, Uniwersytet w Tbilisi, Uniwersytet w Maceracie, Uniwersytet Lyon III, Uniwersytet w Nantes, Uniwersytet w Szegedzie.
Zas艂ug膮 Profesora Ryszarda Panasiuka jest te偶 zainicjowanie realizowanej przez wiele lat i nader cennej dla naszego uniwersyteckiego 艣rodowiska filozoficznego wsp贸艂pracy z Zentrum f眉r Philosopie und Grundlagen der Wissenschaft Uniwersytetu Justusa Liebiega w Gie脽en (pocz膮tek tym kontaktom da艂y pierwsze spotkania 鈥� na prze艂omie lat siedemdziesi膮tych i osiemdziesi膮tych 鈥� z naukowcami z Uniwersytetu w Gie脽en: profesorami Odo Marquardem, Hansem-Michaelem Baumgartnerem i doktorem Peterem Probstem).
G艂贸wny obszar zainteresowa艅 naukowych Profesora Ryszarda Panasiuka zwi膮zany jest od lat z klasyczn膮 filozofi膮 niemieck膮, a w szczeg贸lno艣ci z my艣l膮 Hegla i jego szko艂y, z Schellingiem, a tak偶e Kantem. Badania, jakie prowadzi艂, nale偶膮 do r贸偶nych rejon贸w problemowych: od filozofii politycznej poprzez filozofi臋 przyrody po filozofi臋 cz艂owieka. Wiele spo艣r贸d swych prac po艣wi臋ci艂 problemom marksizmu, jak r贸wnie偶 filozofii polskiej XIX w. 鈥� zw艂aszcza w aspekcie jej duchowego pokrewie艅stwa i odniesie艅 do niemieckiej tradycji filozoficznej. Jako historyk my艣li filozoficznej szczeg贸ln膮 wag臋 przywi膮zuje do jej zwi膮zk贸w i relacji z kulturowym pod艂o偶em, w jakim si臋 rozwija i kt贸rego jest swoistym 艣wiadectwem. Do owych warunk贸w nale偶y przede wszystkim t艂o spo艂eczno-polityczne oraz konteksty: cywilizacyjny i naukowy, kt贸rych nale偶yte uwzgl臋dnienie uznaje za nieodzowny warunek w艂a艣ciwego prowadzenia prac badawczych.
Niezale偶nie od pracy naukowej czy mo偶e raczej w niejakiej korespondencji z ni膮 Profesor Panasiuk poszczyci膰 si臋 mo偶e licznymi osi膮gni臋ciami w zakresie dydaktyki oraz dzia艂alno艣ci organizacyjnej i wychowawczej. Bra艂 udzia艂 w wielu sesjach naukowych 鈥� krajowych i zagranicznych 鈥� jako ich wsp贸艂organizator b膮d藕 uczestnik. To dzi臋ki niemu 艂贸dzki o艣rodek zyska艂 uznanie jako aktywna i dynamicznie rozwijaj膮ca si臋 plac贸wka naukowa. Warte refleksji i respektowania s膮 te偶 przemy艣lenia Profesora b臋d膮ce efektem wielu lat pracy dydaktycznej. Pytanie o metod臋, program czy cel nauczania filozofii jest, jak wskazuje Profesor Panasiuk, skorelowane z odpowiedzi膮 na pytanie o sam przedmiot filozoficznego namys艂u. Odpowied藕 na pierwsze pytanie jest zale偶na od rozstrzygni臋膰 teoretycznych b臋d膮cych udzia艂em nauczyciela filozofii, czasem nawet nie do ko艅ca uzewn臋trznianych, ale o tyle rzeczywistych, 偶e kryj膮cych w sobie okre艣lone zainteresowania i preferencje, daj膮cych wyraz konkretnym umiej臋tno艣ciom, odzwierciedlaj膮cych stopie艅 przygotowania teoretycznego, a tak偶e 艣wiadcz膮cych o orientacji 艣wiatopogl膮dowej obydwu uczestnik贸w procesu kszta艂cenia: wyk艂adowcy i studenta. Wdra偶anie do mi艂owania m膮dro艣ci nie jest zatem procesem ca艂kowicie zobiektywizowanym ani jednostronnym, gdy偶 powinno respektowa膰 dialogiczne realia, w jakich si臋 odbywa; jest to sytuacja wsp贸艂uczestnictwa w rozmowie z my艣licielami, kt贸rych teksty winny przem贸wi膰 do adepta filozofii 鈥� nie wedle gotowych konwencji, lecz w spos贸b autentyczny, wielorako, a przy tym atrakcyjnie. Pomocny jest w tym nauczyciel, odgrywaj膮cy rol臋 nie tyle osoby narzucaj膮cej swe opinie, ile tego, kto zach臋ca do pod膮偶ania za my艣l膮, do podejmowania systematycznych i wci膮偶 doskonalonych wysi艂k贸w na rzecz o偶ywiania kontekstu kulturowo-intelektualnego, jaki pierwotnie, w minionych ju偶 epokach, towarzyszy膰 musia艂 jej narodzinom. Ta wsp贸lna lektura 鈥� realizowana w atmosferze partnerskiego dialogu mi臋dzy nauczycielem a uczniem 鈥� owocuje wci膮偶 dojrzalszym i pe艂niejszym odczytaniem sens贸w, jakimi przemawia tekst filozoficzny. Sens wy艂aniaj膮cy si臋 podczas lektury ujawnia sw膮 polifoni臋, przy czym nie jest to jego wad膮, towarzysz膮ca mu bowiem wieloznaczno艣膰 stanowi raczej o jego bogactwie i daje sposobno艣膰 odkrywania go 鈥� po wielekro膰 i wci膮偶 na nowo. Wszyscy, kt贸rzy mieli okazj臋 uczestniczy膰 w seminariach Profesora Panasiuka, do艣wiadczyli wagi i warto艣ci czytanych tam tekst贸w, kt贸re przy ka偶dej kolejnej lekturze zyskiwa艂y nowy wymiar i rozb艂yskiwa艂y coraz ciekawszym 艣wiat艂em sensu.
Do najbardziej znanych prac Profesora nale偶膮 monografie: Filozofia i pa艅stwo. Studium my艣li polityczno-spo艂ecznej lewicy heglowskiej i m艂odego Marksa 鈥� 1838鈥� 1843 (1967), Lewica heglowska (1969), Feuerbach (1972 i 1981), Dziedzictwo heglowskie i marksizm (1979), Hegel i Marks. Studia i szkice (1986), Schelling (1987), Filozofia: historia i wsp贸艂czesno艣膰. Studia, odczyty, eseje (2001), Przyroda 鈥� Cz艂owiek 鈥� Polityka. Z dziej贸w filozofii niemieckiej XVIII/XIX wieku (2002). Profesor Panasiuk opublikowa艂 tak偶e oko艂o 180 artyku艂贸w i rozpraw w czasopismach krajowych i zagranicznych.