Celem VI Konwencji PTSM jest pr贸ba holistycznego uj臋cia polityki zagranicznej. Z uwagi na z艂o偶ono艣膰 materii naukowe refleksje podejmowane na Konwencji zostan膮 zestawione w dw贸ch g艂贸wnych nurtach rozwa偶a艅 Uczestnik贸w.
W pierwszym z nich polityka zagraniczna b臋dzie pojmowana jako swoisty fenomen, proces i zjawisko o okre艣lonej strukturze i funkcjach. Ta cz臋艣膰 dyskursu b臋dzie zorientowana na pr贸bie odpowiedzi na pytanie czym w istocie jest polityka zagraniczna.
Natomiast drugi nurt b臋dzie stanowi膰 pr贸b臋 poszukiwania odpowiedzi na pytanie jak bada膰 polityk臋 zagraniczn膮. W tej cz臋艣ci polityka zagraniczna b臋dzie przedmiotem teoretycznych rozwa偶a艅 w tym tak偶e pr贸b modelowania.
W zasygnalizowanym podziale merytorycznym naukowego dyskursu, kt贸ry b臋dzie przedmiotem Konwencji nale偶y jednak mie膰 na wzgl臋dzie z艂o偶ono艣膰 procesu, jakim jest polityka zagraniczna. Z jednej bowiem strony 艂膮czy on przenikaj膮c膮 si臋 sfer臋 wewn臋trznej aktywno艣ci pa艅stwa z zewn臋trzn膮, w przypadku kt贸rej z kolei istnieje konieczno艣膰 uwzgl臋dnienia oddzia艂ywania 艣rodowiska mi臋dzynarodowego, z drugiej natomiast rz膮dzi si臋 logik膮 i gramatyk膮 dzia艂a艅 o r贸偶nym charakterze - politycznym, ekonomicznym i kulturowym.
Maj膮c na uwadze powy偶sze refleksje i wskaz贸wki, w pierwszym z zasygnalizowanych nurt贸w dyskursu, w kt贸rym polityka zagraniczna rozumiana jest jako fenomen o charakterze procesualnym i przedmiotowo-podmiotowym, uwaga Uczestnik贸w koncentrowa膰 si臋 b臋dzie wok贸艂 trzech wsp贸艂zale偶nych element贸w konstytuuj膮cych strukturalny jego charakter:
- Sferze motywacji, warto艣ci i preferencji zwi膮zanych z realizacj膮 interesu. Konieczne przy tym jest rozr贸偶nienie mi臋dzy subsystemowymi (pa艅stwowymi) uwarunkowaniami preferencji oraz systemowymi - wynikaj膮cymi z logiki funkcjonowania systemu mi臋dzynarodowego. Chodzi o preferencje takie jak: bezpiecze艅stwo, rozw贸j, to偶samo艣膰.
- Obszarze decydowania w polityce zagranicznej, rozumianego jako proces o charakterze sekwencyjnym, maj膮cych jednak charakter zmienny w czasie i przestrzeni, uzale偶niony od szeregu zmiennych zale偶nych i niezale偶nych, kt贸ry wyklucza jego postrzeganie li tylko jako czarnej skrzynki czy racjonalnego aktora.
- Wymiarze implementacji decyzji, czyli praktycznej realizacji polityki zagranicznej, w tym doboru narz臋dzi, ich zmienno艣ci w czasie i elastyczno艣ci w zale偶no艣ci od stanu 艣rodowiska wewn臋trznego i zewn臋trznego pa艅stwa. Kluczowe b臋d膮 tutaj kategorie: polityka bezpiecze艅stwa, polityka handlowa, polityka kulturalna, negocjacje, wszelkie formy dyplomacji, strategie mi臋dzynarodowe pa艅stw.
Drugi, wskazany nurt dyskursu, kt贸ry stanowi pr贸b臋 teoretycznego ujmowania polityki zagranicznej, w tym teorie i modele stosowane w badaniu polityki zagranicznej, pozwala oprze膰 rozwa偶ania na dw贸ch metodologicznych za艂o偶eniach:
I. Uwzgl臋dnieniu jednego z g艂贸wnych postulat贸w badawczych ostatnich lat czyli podej艣cia transdyscyplinarnego, zawieraj膮cego r贸偶ne paradygmaty i toolboxy. Uczestnicy Konwencji maj膮 艣wiadomo艣膰 trudno艣ci eksplanacyjnych w ramach pojedynczych teorii, st膮d coraz cz臋stsze odwo艂ywanie si臋 do eklektyzmu jako metody pog艂臋biaj膮cej adekwatno艣膰 proponowanych modeli do z艂o偶ono艣ci otaczaj膮cej nas rzeczywisto艣ci.
II. Operacjonalizacji omawianych czy proponowanych podej艣膰 teoretycznych. Bowiem tylko dow贸d w postaci analizy przypadk贸w (case study), w kt贸rym zostanie zastosowane okre艣lone podej艣cie czy paradygmat nadaje analizie w pe艂ni naukowy charakter uwiarygadniaj膮c w praktyce przedstawion膮 propozycj臋 badawcz膮.