Profesor Janusz Tylman urodzi艂 si臋 w 1924 r. w 艁odzi. Studia prawnicze uko艅czy艂 na Wydziale Prawa Uniwersytetu 艁贸dzkiego w 1951 r. i w tym偶e roku rozpocz膮艂 prac臋 w Katedrze Post臋powania Karnego U艁, jako asystent, a nast臋pnie aspirant i starszy aspirant. W 1959 r. uzyska艂 on stopie艅 naukowy doktora nauk prawnych, na podstawie przygotowanej rok wcze艣niej rozprawy pt. 鈥濿szcz臋cie post臋powania karnego wed艂ug KPK鈥�. Po uzyskaniu stopnia naukowego doktora Janusz Tylman, jako stypendysta fundacji Forda, odbywa艂 w latach 1959-1960 sta偶 naukowy na uniwersytetach w Niemczech Szwajcarii (w Bonn, Kolonii, Monachium i Zurychu). Nast臋pnie w 1963 r. przygotowa艂 rozpraw臋 habilitacyjn膮 pt. 鈥瀂asada legalizmu w procesie karnym鈥�, w oparciu o kt贸r膮 uzyska艂 stopie艅 naukowy doktora habilitowanego, po czym zosta艂 zatrudniony jako docent w Katedrze Post臋powania Karnego U艁. Praca habilitacyjna za艣, cz臋艣ciowo w nowym opracowaniu, zosta艂a opublikowana w formie monografii w roku 1965 i uhonorowana nagrod膮 specjaln膮 w presti偶owym konkursie 鈥濸a艅stwa i Prawa鈥� na najlepsze prace habilitacyjne oraz nagrod膮 Ministra Szkolnictwa Wy偶szego. Do dzi艣 nale偶y ona do klasyki karnoprocesowej literatury naukowej, powo艂ywanej zar贸wno w pi艣miennictwie prawniczym, jak i orzecznictwie s膮dowym.
W 1973 r. Pan Janusz Tylman uzyska艂 tytu艂 profesora nadzwyczajnego, a w 1986 r. tytu艂 profesora zwyczajnego. Od 1970 r. do 1981 r. Profesor Janusz Tylman by艂 Dyrektorem 贸wczesnego Instytutu Prawa Karnego U艁, a nast臋pnie od 1981 do 1994 r. Kierownikiem Katedry Post臋powania Karnego i Kryminalistyki, kieruj膮c jednocze艣nie w latach 1971-1994 r. Zak艂adem Post臋powania Karnego. Po przej艣ciu w 1994 r. na emerytur臋 pozosta艂 i pozostaje nadal pracownikiem tego Zak艂adu. W Uniwersytecie 艁贸dzkim Profesor by艂 prodziekanem (1964-1969) i dziekanem (1969-1972) Wydzia艂u Prawa i Administracji oraz prorektorem (1975-1981) i pierwszym zast臋pc膮 rektora (1978 鈥� 1981) Uniwersytetu 艁贸dzkiego. W latach 1975-1990 prowadzi艂 te偶 badania empiryczne oraz wyk艂ady i seminaria doktorskie dla s臋dzi贸w i prokurator贸w w Instytucie Badania Problematyki Przest臋pczo艣ci w Warszawie. Wielokrotnie te偶 wyk艂ada艂 oraz uczestniczy艂 w sympozjach i dyskusjach naukowych na uniwersytetach zagranicznych, m.in. w Kolonii, Bonn, Berlinie, Halle, Giessen, Monachium, Zurychu, Salzburgu, Szegedzie oraz w Instytucie Maxa Plancka we Freiburgu. Wsp贸艂pracowa艂 naukowo tak偶e z niemieckim Bundeskriminalamtem w Wiesbaden, kt贸r膮 to wsp贸艂prac臋 uhonorowano stosownym medalem. Za swoj膮 dzia艂alno艣膰 naukow膮, dydaktyczn膮 i organizacyjn膮 w U艁, odznaczono Go tak偶e m.in. Srebrnym i Z艂otym Krzy偶em Zas艂ugi, Medalem Komisji Edukacji Narodowej, Z艂ot膮 Odznak膮 Uniwersytetu 艁贸dzkiego, Medalem Universitatis Lodziensis Merentibus oraz Krzy偶em Kawalerskim i Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski.
W latach 1987-1997 Profesor by艂 cz艂onkiem Komisji ds. Reformy Prawa Karnego i kierowa艂 w niej Zespo艂em Prawa Karnego Procesowego, w kt贸rym z jego czynnym udzia艂em przygotowano projekt obecnego Kodeksu post臋powania karnego, obowi膮zuj膮cego od 1998 r., z wieloma nowymi instytucjami tak gwarancyjnymi, jak i usprawniaj膮cymi proces karny. Jako wsp贸艂tw贸rca projektu tej kodyfikacji Profesor zosta艂 uhonorowany medalem Lex Veritas Iustitia. Dorobek naukowy Profesora obejmuje w贸wczas bez ma艂a 180 publikacji, w tym ponad 150 artyku艂贸w naukowych (wydawanych tak偶e zagranic膮) oraz recenzji i sprawozda艅 naukowych, g艂os, opracowa艅 bada艅 i wypowiedzi naukowych, a tak偶e ponad 20 opracowa艅 ksi膮偶kowych, od monografii pt. Zasada legalizmu w procesie karnym (Warszawa 1965) i podr臋cznika Post臋powanie karne w zarysie wsp贸艂autorstwo z M. Siewierskim i M. Olszewskim, Warszawa 1971 i 1974), poprzez opracowania nt. Funkcjonowanie czynno艣ci nie cierpi膮cych zw艂oki (Warszawa 1978) i Funkcjonowanie czynno艣ci sprawdzaj膮cych w post臋powaniu karnym (Warszawa 1982) oraz Instytucja czynno艣ci sprawdzaj膮cych w post臋powaniu karnym (Warszawa 1984), po ksi膮偶ki pt. Warunki dopuszczalno艣ci post臋powania karnego (Przes艂anki procesowe) (Warszawa 1998), Post臋powanie przygotowawcze (Warszawa 1998), Post臋powanie przez s膮dem pierwszej instancji (Warszawa 1998) oraz podr臋cznik Polskie post臋powanie karne (wsp贸艂autorstwo z T. Grzegorczykiem, 8 wyda艅 od 1998 do 2011 r.), a tak偶e ponad 200 ekspertyz prawnych sporz膮dzonych dla Sejmu, Senatu, Ministerstwa Sprawiedliwo艣ci i innych organ贸w pa艅stwowych.