Najwy偶szym wyr贸偶nieniem dla profesora Uniwersytetu 艁贸dzkiego jest odnowienie doktoratu w jego macierzystej uczelni. Niew膮tpliwie prof. dr hab. Violetta Krawczyk-Wasilewska nale偶y do os贸b godnych tego wyr贸偶nienia. Pani Profesor bowiem, pocz膮wszy od filologicznego ogl膮du folkloru, zacz臋艂a traktowa膰 folklorystyk臋 jako samodzieln膮 dyscyplin臋 historyczno-spo艂eczn膮, a ostatnie dwie dekady swoich bada艅 po艣wi臋ci艂a poszukiwaniom wychodz膮cym poza tradycyjne ramy, si臋gaj膮c ku orientacji eko-antropologicznej, biokulturowej oraz medioznawczej.
Kariera naukowa Pani Profesor zwi膮zana jest bezpo艣rednio i 艣ci艣le z 艁odzi膮 oraz Uniwersytetem 艁贸dzkim. Violetta Krawczyk-Wasilewska w latach 1962鈥�1967 studiowa艂a polonistyk臋, uzyskuj膮c dyplom magistra filologii polskiej za prac臋 magistersk膮 pt. Folklor w tw贸rczo艣ci Stanis艂awa Czernika. Po studiach rozwija艂a swoje zainteresowania dzi臋ki zatrudnieniu w 艂贸dzkim Muzeum Archeologicznym i Etnograficznym (1968鈥�1973), 艂膮cz膮c prac臋 zawodow膮 asystenta muzealnego z pog艂臋bianiem wiedzy interdyscyplinarnej. Jesieni膮 1972 r. obroni艂a interdyscyplinarn膮 prac臋 doktorsk膮, kt贸rej tytu艂 brzmi: Echa konflikt贸w klasowych dawnej wsi w folklorze terenu obecnego wojew贸dztwa 艂贸dzkiego, a kt贸rej promotorem by艂 prof. dr hab. Bohdan Baranowski.
Po doktoracie, w 1973 r. zosta艂a zatrudniona na stanowisku adiunkta w Zak艂adzie Literatury Nowo偶ytnej U艁 na Wydziale Filologicznym. Kontynuowa艂a tam dzia艂alno艣膰 naukow膮, analizuj膮c spo艂eczne aspekty folkloru 艁odzi i jej regionu, jak r贸wnie偶 badaj膮c teori臋 i metodologi臋 bada艅 folklorystycznych.
Kontynuuj膮c zainteresowania histori膮 i metodologi膮 folklorystyki, Violetta Krawczyk-Wasilewska odby艂a p贸艂roczny sta偶 naukowy (1983/1984), studiuj膮c i wyk艂adaj膮c na Uniwersytecie w Helsinkach 鈥� kolebce nowoczesnej folklorystyki europejskiej. Zgromadzone wtedy materia艂y wzbogaci艂y Jej rozpraw臋 habilitacyjn膮 Wsp贸艂czesna wiedza o folklorze. Przew贸d zosta艂 przeprowadzony na Wydziale Filozoficzno-Historycznym Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu w 1985 r. Rozprawa habilitacyjna spotka艂a si臋 z bardzo pozytywnymi recenzjami i jest do dzi艣 regularnie cytowana.
Od 1988 r. Pani Profesor zwi膮za艂a si臋 z Wydzia艂em Filozoficzno-Historycznym U艁, wyk艂adaj膮c na studiach pedagogicznych (prowadzonych wtedy na tym wydziale) antropologi臋 wychowania oraz podkultur dzieci i m艂odzie偶y. By艂 to te偶 okres, w kt贸rym do swych bada艅 naukowych nad folklorem w艂膮czy艂a aspekt psychologiczny i pedagogiczny. Prowadzi艂a r贸wnie偶 studia nad epik膮 jako 艣wiadectwem tradycji kulturowej i literackiej. Skupi艂a si臋 w spos贸b szczeg贸lny na jej elementach folklorystycznych, zg艂臋biaj膮c recepcj臋 tego gatunku literackiego oraz edytuj膮c wybrane eposy z kr臋gu ugrofi艅skiego, gruzi艅skiego i greckiego antyku.
W 1991 r. Pani Profesor obj臋艂a kierownictwo Katedry Wychowania Muzycznego U艁 oraz znajduj膮cego si臋 w jej ramach Zak艂adu Folklorystyki U艁. Z pocz膮tkiem lat 90. XX w. zwr贸ci艂a swe zainteresowania naukowe ku antropologii kulturowo-spo艂ecznej w kontek艣cie eko- i bioetyczno-kulturowym. W ramach kierowanego przez Ni膮 od 1991 r. Zak艂adu Folklorystyki (istniej膮cego pocz膮tkowo przy Katedrze Wychowania Muzycznego, a nast臋pnie w ramach Katedry Etnologii U艁) zainicjowa艂a badania kulturowo-ekologiczne oparte na metodologicznym podej艣ciu do folkloru jako ekspresji zbiorowego 艣wiatopogl膮du, manifestuj膮cego si臋 w bezpo艣rednich formach komunikacji w obr臋bie wytworzonej przez dane spo艂ecze艅stwo kultury. Takie stanowisko Badaczki pozwoli艂o traktowa膰 folklor jako 藕r贸d艂o odzwierciedlaj膮ce stan potocznej 艣wiadomo艣ci spo艂ecznej, zw艂aszcza w aspekcie wsp贸艂czesnych zjawisk cywilizacyjnych. Wynik tych przemy艣le艅 znalaz艂 odzwierciedlenie w mi臋dzynarodowej dyskusji na trzech konferencjach pod has艂em Ecology and Folklore (zorganizowanych w latach 1992, 1994 i 1996). Rezultaty owych spotka艅 oraz wyniki polsko-czeskiego grantu Cz艂owiek i 艣rodowisko we wsp贸艂czesnym folklorze, kt贸rego by艂a kierownikiem, ukazywa艂y folklor jako wyraz 艣wiadomo艣ci ekologicznej, stanowi膮cej relacj臋 mi臋dzy stanem a jako艣ci膮 偶ycia spo艂eczno艣ci w obliczu zagro偶e艅 cywilizacyjnych, kulturowych, politycznych i moralnych. Takie stanowisko metodologiczne umo偶liwi艂o badania nad folklorem jako wyrazem to偶samo艣ci kulturowej i etnicznej oraz nad zagadnieniem mentalno艣ci w aspekcie transformacji ustrojowej i globalizacji, a zaowocowa艂o m.in. monografi膮 wydan膮 w roku 2000 pt. AIDS. Studium antropologiczne. Ten innowacyjny charakter bada艅 prowadzonych w Zak艂adzie Folklorystyki zosta艂 dostrze偶ony przez znanych folkloryst贸w i ekofilozof贸w, o czym 艣wiadcz膮 liczne cytowania tez Pani Profesor w literaturze przedmiotu.
W 2002 r. wysi艂ek badawczy Violetty Krawczyk-Wasilewskiej zaowocowa艂 nadaniem Jej przez Prezydenta RP tytu艂u profesora nauk humanistycznych. Awans ten nie stanowi艂 jednak ko艅ca Jej wysi艂k贸w na niwie nauki, lecz prowadzone przez Ni膮 badania wysz艂y wtedy daleko poza granice interdyscyplinarnie rozumianej folklorystyki i wkroczy艂y w obszar transdyscyplinarno艣ci. 艢wiadcz膮 o tym artyku艂y Pani Profesor na temat pandemii COVID-19 i liczne publikacje po艣wi臋cone folklorowi politycznemu oraz problematyce to偶samo艣ci wobec takich zjawisk, jak globalizacja, integracja europejska czy mi臋dzynarodowy terroryzm. Skutkiem docenienia aktywno艣ci badawczej prof. Krawczyk-Wasilewskiej by艂o przyznanie Jej w 2003 r. Medalu Tommaso Crudeliego za dzia艂alno艣膰 na rzecz praw cz艂owieka i powierzenie Jej przez Komisj臋 Europejsk膮 w 2004 r. funkcji eksperta.
Do pasji i fascynacji Pani Profesor nale偶y tak偶e post臋p technologiczny i rozwijaj膮ca si臋 kultura digitalna. Jest zwolenniczk膮 upowszechnienia terminu e-foklor. Da艂a temu wyraz w licznych referatach konferencyjnych, artyku艂ach oraz publikacjach naukowych. Ostatnia Jej ksi膮偶ka: E-folklor w dobie kultury digitalnej. Szkice i studia z roku 2016 oraz wersja angloj臋zyczna tej publikacji Folklore in the Digital Age: Collected Essays zosta艂y uhonorowane kolejn膮, pi臋tnast膮 ju偶 w Jej karierze uniwersyteckiej, nagrod膮 naukow膮 Rektora Uniwersytetu 艁贸dzkiego. Og贸艂em bibliografia Pani Profesor obejmuje 191 pozycji, w tym 12 ksi膮偶ek.
Oprac. prof. dr hab. Maciej Kokoszko