Odnowienia Doktorat贸w Naukowych: Prof. Wojciech Szczygielski
Prof. dr hab. Wojciech Szczygielski urodzi艂 si臋 29 kwietnia 1934 r. w Poznaniu, ale od zako艅czenia II wojny 艣wiatowej mieszka w 艁odzi. Jest absolwentem IX LO w 艁odzi. Zgodnie z tradycj膮 rodzinn膮 鈥� matka Joanna z G艂adysz贸w i ojciec Wac艂aw Szczygielski byli historykami, absolwentami UAM w Poznaniu 鈥� w 1951 r. podj膮艂 studia historyczne na Wydziale Filozoficzno-Historycznym U艁. W 1955 r. na podstawie pracy pt. 鈥濷bowi膮zki i powinno艣ci miast i mieszcza艅stwa w Polsce od XIII do po艂owy XV wieku鈥� napisanej pod kierunkiem prof. dra Stefana Krakowskiego na seminarium z Historii Polski 艢redniowiecznej i Nauk Pomocniczych Historii otrzyma艂 tytu艂 zawodowy magistra historii. Po rocznym okresie zatrudnienia w Wojew贸dzkim Archiwum Pa艅stwowym w 艁odzi od 1 wrze艣nia 1956 r. a偶 do ko艅ca roku akademickiego 2005/2006 pracowa艂 nieprzerwanie w Uniwersytecie 艁贸dzkim. To by艂o 50 lat w s艂u偶bie spo艂ecze艅stwu i nauce.
W latach 1956-1966 pracowa艂 kolejno jako asystent, starszy asystent i adiunkt w Katedrze Historii Polski XVI-XVIII w., kt贸r膮 kierowa艂 prof. dr hab. Bohdan Baranowski. W 1961 r. obroni艂 doktorat na podstawie pracy 鈥濸rodukcja rolnicza gospodarstwa folwarcznego w Wielu艅skiem od XVI do XVIII wieku鈥� (艁贸d藕 1963). W nurcie historii gospodarczej mie艣ci si臋 r贸wnie偶 Jego rozprawa habilitacyjna pt. 鈥濭ospodarka stawowa na ziemiach po艂udniowo-zachodniej Rzeczypospolitej w XVI-XVIII w. Studium z dziej贸w post臋pu w dawnym gospodarstwie wiejskim鈥� (Wydawnictwo U艁 1965). W latach 1966-1979 by艂 zatrudniony na etacie docenta, a po uzyskaniu tytu艂u profesorskiego na etacie profesora nadzwyczajnego w latach 1979-1990, a nast臋pnie na etacie profesora zwyczajnego w latach 1990-2004.
W biografii profesora Wojciecha Szczygielskiego s艂usznie podkre艣la si臋 wszechstronno艣膰 jego warsztatu badawczego. Wychowany 鈥� w sensie akademickim 鈥� na 藕r贸d艂ach 艣redniowiecznych szybko musia艂 przyswoi膰 sobie o wiele obfitsze zasoby 藕r贸de艂 nowo偶ytnych i wykaza膰 sw贸j kunszt krytyczny w stosunku do nowego rodzaju przekaz贸w, g艂贸wnie typu gospodarczego, kt贸rymi poprzednia epoka nie mog艂a zbytnio si臋 pochwali膰. Wykorzystanie warsztatu mediewistycznego wraz z poszerzeniem bazy 藕r贸d艂owej w badaniach nad histori膮 gospodarcz膮 i spo艂eczn膮 Polski w XVI-XVIII w. znalaz艂o odzwierciedlenie w rozprawie habilitacyjnej, kt贸ra otrzyma艂a w 1967 r. nagrod臋 III stopnia Ministra O艣wiaty i Szkolnictwa Wy偶szego. Wyniki Jego bada艅 w formie syntetycznej zosta艂y upowszechnione w j臋zykach kongresowych na 艂amach wa偶nych periodyk贸w historycznych i ekonomicznych w latach 1966- 1970 oraz w 3. tomie syntezy 鈥瀂arys dziej贸w gospodarstwa wiejskiego w Polsce鈥� z 1970 r.
W ramach problematyki historii gospodarczo-spo艂ecznej powsta艂y w latach 1958-1978 prace nt. struktury maj膮tkowej szlachty 艂臋czyckiej oraz sieradzkiej i wielu艅skiej w XVI-XVIII w. R贸wnie偶 w wydanej w 1968 r. monografii 鈥瀂 dziej贸w ch艂op贸w polskich (od wczesnego feudalizmu do 1939 r.)鈥� znalaz艂 si臋 fragment Jego pi贸ra o spo艂ecznej pozycji ch艂op贸w w XVI-XVIII w.
Ale ju偶 w 1975 r. ukaza艂a si臋 ksi膮偶ka pt. 鈥濩ele lewicy polskiej u schy艂ku XVIII wieku鈥�, podejmuj膮ca now膮 problematyk臋 badawcz膮. Nowy kierunek bada艅 wymaga艂 modyfikowania i uzupe艂niania warsztatu historycznego, poszukiwania nowych 藕r贸de艂, stosowania nowych metod. Badania nad kultur膮 polityczn膮 Rzeczypospolitej szlacheckiej ukoronowane zosta艂y w 1994 r. wa偶n膮 w tw贸rczo艣ci Profesora ksi膮偶k膮 鈥濺eferendum trzeciomajowe. Sejmiki lutowe 1792 roku鈥�. Jest to oparte na gruntownej kwerendzie 藕r贸d艂owej studium po艣wi臋cone stosunkowi szlachty do reformatorskich dokona艅 Sejmu Czteroletniego i Konstytucji 3 Maja. Sejmu Wielkiego dotycz膮 te偶 nast臋pne Jego prace nt. 艣wiadomo艣ci politycznej prowincjonalnej szlachty (1997), wk艂adu Pu艂awian w obrady Sejmu Wielkiego (2005), sejmowej debaty podatkowej w 1789 r. (2006) i inne. Podobnie jak prace po艣wi臋cone dziejom gospodarczym, r贸wnie偶 prace dotycz膮ce historii politycznej uzyska艂y wysokie oceny i stanowi膮 trwa艂y dorobek historiografii, dotycz膮cej dziej贸w Polski XVI-XVIII w. Bibliografia drukowanych prac Profesora Wojciecha Szczygielskiego liczy 82 pozycje i 3 oddane do druku.
Znacz膮ce s膮 tak偶e zas艂ugi Profesora Wojciecha Szczygielskiego dla Instytutu Historii, Wydzia艂u Filozoficzno-Historycznego i Uniwersytetu 艁贸dzkiego. Od 1992 r. kierowa艂 Katedr膮 Historii Polski XVI-XVIII w. Po osi膮gni臋ciu wieku emerytalnego w 2004 r. jeszcze przez 2 lata by艂 zwi膮zany zawodowo pracuj膮c na czwartej cz臋艣ci etatu w Instytucie Historii na etacie profesora nadzwyczajnego jako kurator 鈥� najpierw Katedry Historii Polski XVIXVIII w., a nast臋pnie Zak艂adu o tej samej nazwie w ramach Katedry Historii Nowo偶ytnej Polski i Kraj贸w Nadba艂tyckich.
W latach 1970-1981 by艂 zast臋pc膮 dyrektora Instytutu Historii U艁 do spraw dydaktycznych. Od 1980 do 1983 r. by艂 cz艂onkiem Zespo艂u Kierunkowego Historii w Centralnym O艣rodku Metodycznym Studi贸w Nauczycielskich. W latach 1986-1989 by艂 cz艂onkiem Zespo艂u Dydaktyczno-Naukowego Nauk Historycznych w Podzespole Historii przy Ministerstwie Nauki i Szkolnictwa Wy偶szego, a potem Ministerstwie Edukacji Narodowej.
Od pocz膮tku swej pracy w U艁 jest cz艂onkiem Polskiego Towarzystwa Historycznego. W 1965 r. wst膮pi艂 do 艁贸dzkiego Towarzystwa Naukowego. Od 2003 r. jest cz艂onkiem Kapitu艂y Fundacji Aurea Democratia.
Prof. dr hab. Wojciech Szczygielski wypromowa艂 130 magistr贸w historii i 3 doktor贸w nauk humanistycznych w zakresie historii.
W uznaniu zas艂ug po艂o偶onych dla Wielunia i ziemi wielu艅skiej w 1983 r. zosta艂 wyr贸偶niony godno艣ci膮 Honorowego Obywatela Miasta Wielunia.
Opracowa艂: prof. dr hab. Jan Szymczak