Uczelnie nale偶膮 do tych instytucji, kt贸rych presti偶 spo艂eczny i efektywno艣膰 pracy w znacznej mierze zale偶膮 od panuj膮cego w nich etosu. Etos ten nie sprowadza si臋 do postulatu respektowania prawa i norm zawartych w statutach poszczeg贸lnych uczelni i innych specyfi cznych dla nich regulacji. Spoiwem formalnych i nieformalnych zalece艅 oraz zasad, reguluj膮cych kwestie o istotnym znaczeniu dla kszta艂towania i utrzymania etosu, s膮 dobre obyczaje w nauce, odzwierciedlaj膮ce wielowiekow膮 tradycje 偶ycia akademickiego. To w艂a艣nie w trosce o piel臋gnacj臋 i upowszechnienie tych obyczaj贸w podejmowane s膮 pr贸by formu艂owania podstawowych zasad okre艣laj膮cych standard dobrych obyczaj贸w.
[fragment Genezy Kodeksu]
Kodeks dobrych praktyk - dodatek
Kodeks zostanie przedstawiony poszczeg贸lnym uczelniom z pro艣b膮 o deklaracj臋 senatu o jego pe艂nym lub cz臋艣ciowym przyj臋ciu, wraz z uzasadnieniem podj臋tej decyzji. W艂a艣ciwym uzupe艂nieniem procedury wprowadzania Kodeksu w 偶ycie b臋dzie powo艂anie przez KRASP Komitetu Dobrych Praktyk Uczelni Akademickich, kt贸ry b臋dzie rozpatrywa艂 wnioski zar贸wno w sprawie ulepszenia Kodeksu, jak i w sprawach jego naruszania. Kodeks zosta艂 przedstawiony tak偶e Konferencji Rektor贸w Zawodowych Szk贸艂 Polskich, by m贸g艂 s艂u偶y膰 ca艂ej spo艂eczno艣ci akademickiej.
Materia艂: Biuro Rektora U艁