Od 鈥瀞olidarnego czekania鈥� do strajku
Studenci domagali si臋 m.in. rejestracji Niezale偶nego Zrzeszenia Student贸w, zniesienia cenzury w wydawnictwach Polski Rzeczpospolitej Ludowej, odej艣cia od przymusu nauczania j臋zyka rosyjskiego, prawa do swobodnych wyjazd贸w zagranicznych, skr贸cenia s艂u偶by wojskowej, wzmocnienia autonomii uczelni oraz zmian w programach nauczania 鈥� w tym nowych podr臋cznik贸w historii.
Po odrzuceniu wniosku o rejestracj臋 NZS przez s膮d w listopadzie 1980 roku na uczelniach w ca艂ym kraju rozpocz臋艂y si臋 akcje protestacyjne. W 艁odzi ju偶 6 stycznia 1981 r. wystartowa艂o 鈥瀞olidarne czekanie鈥� na Wydziale Prawa i Administracji U艁, a w kolejnych dniach do艂膮czy艂y nast臋pne wydzia艂y.
21 stycznia, po zerwanych negocjacjach z delegacj膮 rz膮dow膮, liderzy 艂贸dzkich student贸w og艂osili strajk okupacyjny na ca艂ym Uniwersytecie. Jego centrum sta艂 si臋 Wydzia艂 Filologiczny U艁. Rozmowy z Komisj膮 Mi臋dzyresortow膮, kt贸rej przewodniczy艂 prof. Janusz G贸rski, za艂ama艂y si臋 15 lutego 鈥� w艂adze nie zgadza艂y si臋 na rejestracj臋 NZS bez ogranicze艅 statutowych.
W odpowiedzi, w kolejnych dniach wybuch艂y strajki solidarno艣ciowe na uczelniach m.in. w Warszawie, Krakowie i Poznaniu. Protest wspierali nauczyciele akademiccy, pracownicy administracji oraz mieszka艅cy 艁odzi.
Porozumienie 艁贸dzkie
Prze艂om nast膮pi艂 dopiero 17 lutego 1981 r., gdy s膮d zarejestrowa艂 NZS 鈥� pierwsz膮 niezale偶n膮 organizacj臋 studenck膮 w krajach bloku komunistycznego. Dzie艅 p贸藕niej podpisano Porozumienie 艁贸dzkie, kt贸re zako艅czy艂o strajk. Uczelnie zyska艂y realn膮 autonomi臋, studenci 鈥� w艂asn膮 reprezentacj臋, a w艂adze zobowi膮za艂y si臋 spe艂ni膰 ponad 50 postulat贸w, w tym m.in. umo偶liwi膰 wyb贸r lektorat贸w, wyd艂u偶y膰 okres studi贸w i skr贸ci膰 s艂u偶b臋 wojskow膮 student贸w.
To wydarzenie pozostaje symbolem odwagi, solidarno艣ci i skuteczno艣ci akademickiego dialogu 鈥� warto艣ci, kt贸re do dzi艣 wsp贸艂tworz膮 to偶samo艣膰 Uniwersytetu 艁贸dzkiego.
Materia艂 i redakcja: Biuro Prasowe U艁