Prof. dr hab. Olga Czerniawska (ur. 4.04.1930 w 艁odzi) 鈥 absolwentka filozofii w zakresie historii na Wydziale Humanistycznym U艁 (1948鈥1952). W latach 1952鈥1954 wsp贸艂pracuj膮ca z prof. dr. M. Serejskim z U艁 i Zak艂adem Historii i Historiografii PAN. Od 1954 roku instruktor historii w M艂odzie偶owym Domu Kultury w 艁odzi, a od 1957 roku nauczycielka historii w Liceum dla Pracuj膮cych nr IV i VIII w 艁odzi. W 1967 roku wyk艂adowczyni metodyki pracy kulturalno-o艣wiatowej, a od 1968 roku kierownik Pa艅stwowego Studium Kulturalno-O艣wiatowego i Bibliotekarskiego w 艁odzi.
W dniu 22.02.1968 roku uzyska艂a stopie艅 naukowy doktora nauk humanistycznych na Wydziale Filozoficzno-Historycznym U艁 na podstawie pracy Szko艂a a 艣rodowisko rodzinne doros艂ego ucznia napisanej pod kierunkiem prof. dr. Aleksandra Kami艅skiego. Od 1972 roku starszy wyk艂adowca Mi臋dzywydzia艂owego Studium Kulturalno-O艣wiatowego U艁. Od 1977 roku adiunkt w Katedrze Pedagogiki Spo艂ecznej. W 1978 roku uzyska艂a stopie艅 naukowy doktora habilitowanego na podstawie rozprawy Poradnictwo jako wzmacnianie 艣rodowiska wychowawczego. W latach 1980鈥2000 pe艂ni艂a funkcj臋 kierownika Zak艂adu O艣wiaty Doros艂ych. W latach 1981鈥1984 prodziekan do spraw dydaktyki na Wydziale Filozoficzno-Historycznym U艁, a zarazem zast臋pca dyrektora Instytutu Pedagogiki i Psychologii. W 1990 roku powo艂ana na stanowisko profesora nadzwyczajnego, a w 1996 roku uzyska艂a tytu艂 naukowy profesora. W latach 1984鈥1993 kierownik Katedry Historii i Teorii Wychowania; w latach 1993鈥2000 鈥 kierownik Katedry Teorii Wychowania oraz Zak艂adu O艣wiaty Doros艂ych na Wydziale Nauk o Wychowaniu U艁.
Autorka ponad 200 artyku艂贸w i 9 monografii naukowych, w艣r贸d kt贸rych do najwa偶niejszych nale偶膮: Kszta艂cenie doros艂ych a 艣rodowisko rodzinne (Warszawa 1970), Poradnictwo jako wzmacnianie 艣rodowiska wychowawczego (Warszawa 1977), Erwachsenenbildung in Polen. Theoretisch-methodologische Grundlagen und ausgew盲hlte Forschungsbereiche (wsp贸艂red. z H. M. Griese, Baltmannsweiler 1989), Edukacja doros艂ych we W艂oszech. Wybrane problemy (艁贸d藕 1996, nagroda MEN w 1997), Szkice z andragogiki i gerontologii (艁贸d藕 2007), Drogi i bezdro偶a andragogiki i gerontologii (艁贸d藕 2012), Nowe drogi w andragogice i gerontologii (艁贸d藕 2017).
Cz艂onek: Klubu Inteligencji Katolickiej w 艁odzi, 艁贸dzkiego Towarzystwa Naukowego, Towarzystwa Wiedzy Powszechnej w 艁odzi, Polskiego Towarzystwa Higieny Psychicznej i Towarzystwa Wolnej Wszechnicy Polskiej oraz Polskiego Towarzystwa Gerontologicznego, w tym przewodnicz膮ca 艁贸dzkiego Oddzia艂u do 2000 roku. Od 1993 roku 鈥 wiceprzewodnicz膮ca Akademickiego Towarzystwa Andragogicznego, a od 1981 roku 鈥 cz艂onek Zarz膮du Association Internationale des Universites du 3e Age. Nale偶y tak偶e do European Society for Research on the Education of Adults. Od 1980 roku cz艂onek NSZZ 鈥濻olidarno艣膰鈥 wspieraj膮cy dzia艂ania na rzecz odnowy akademickiej i moralnej akademickiego 艣rodowiska. Jest te偶 cz艂onkiem rady naukowej periodyk贸w: 鈥濷艣wiata Doros艂ych鈥, 鈥濫dukacja Doros艂ych鈥 i 鈥濭erontologia Polska鈥.
Odznaczona i wyr贸偶niona: Z艂ot膮 Odznak膮 Zas艂u偶ony Popularyzator Wiedzy TWP (1976), Honorow膮 Odznak膮 Miasta 艁odzi (1984), Z艂ot膮 Odznak膮 U艁 (1992), Medalem Komisji Edukacji Narodowej (1990), Medalem U艁 鈥濿 S艂u偶bie Spo艂ecze艅stwa i Nauki鈥 (1996), Z艂otym Krzy偶em Zas艂ugi (1979), Krzy偶em Kawalerskim Orderu Odrodzenia (1988), Medalem Universitas Lodziensis Merentibus (2006), Medalem za D艂ugoletnie Po偶ycie Ma艂偶e艅skie (2005).
翱辫谤补肠辞飞补艂 prof. dr hab. Bogus艂aw 艢liwerski, dr h.c. multi Katedra Teorii Wychowania, Uniwersytet 艁贸dzki