91滴滴

Informacja o dy偶urze prof. P. Korzeniowskiego - 
w sem. zimowym 25/26 dy偶ur odbywa si臋 w pi膮tek- stacjonarnie w godz. 13.30-14.30, pok. 4.78

_____________________________________________________________________________________________________

ZAPROSZENIE NA SEMINARIA W ROKU 2025/26

Szanowni Studenci,

W roku akademickim 2025/26 Katedra Prawa Administracyjnego i Nauki Administracji serdecznie zaprasza na seminaria licencjackie i magisterskie. Proponujemy nast臋puj膮ce obszary tematyczne:

• Prawo administracyjne (ustrojowe i materialne)
• Prawo ochrony 艣rodowiska
• Prawo ochrony zdrowia

WYKAZ GRUP I PROWADZ膭CYCH:

Prawo

1. stacjonarne

III rok- konwersatorium metodyczne -

1. Dr Przemys艂aw Wilczy艅ski
2. Dr Maria Karcz-Kaczmarek

 IV rok- seminarium magisterskie - 

1. prof. dr hab. Piotr Korzeniowski 
2. dr Maria Karcz-Kaczmarek 
3. dr M. Podhalicz

 

V rok- seminarium magisterskie - 

1. dr Maria Karcz-Kaczmarek

2. wieczorowe

III rok- konwersatorium metodyczne 鈥�

1. Dr Przemys艂aw Wilczy艅ski
2. Dr Maria Karcz-Kaczmarek

IV rok- seminarium magisterskie - 

1. Dr Maria Karcz-Kaczmarek

 

3. zaoczne

III rok- konwersatorium metodyczne 鈥�

1. Dr Przemys艂aw Wilczy艅ski
2. Dr Maria Karcz-Kaczmarek

 

IV rok- seminarium magisterskie -

1. Prof. dr hab. Zofia Duniewska
2. Dr Agnieszka-Rabiega-Przy艂臋cka

  

V rok- seminarium magisterskie -

1. Prof. dr hab. Zofia Duniewska/ Dr Agnieszka-Rabiega-Przy艂臋cka (dla powtarzaj膮cych rok)

Administracja I

stopnia                                      

                                                                                                                         

1. stacjonarne                                                                  

III rok-

seminarium licencjackie - 

1. Dr Rafa艂 Budzisz
2. Dr Micha艂 Ulasiewicz

 

1. zaoczne 

III rok -

seminarium licencjackie - 18/30 

1. Dr Przemys艂aw Wilczy艅ski

 

Administracja II

stopnia- 2-letnie

stacjonarne 鈥�

1. I rok- seminarium magisterskie 鈥� 

1. Prof. dr hab. Zofia Duniewska/ Dr Agnieszka-Rabiega-Przy艂臋cka
2. Dr Rafa艂 Budzisz

 

• II rok - seminarium magisterskie -

1. Prof. dr hab. Zofia Duniewska/ Dr Agnieszka-Rabiega-Przy艂臋cka

 

zaoczne -

• I rok - seminarium magisterskie - seminarium rozpoczyna si臋 w semestrze letnim 鈥� 

1. Dr Renata Lewicka
   
2. Dr Przemys艂aw Wilczy艅ski

• II rok-seminarium magisterskie -

1. Dr Renata Lewicka
2. Dr Przemys艂aw Wilczy艅ski

_________________________________________________________________________________________________________________________________________

Tradycje dotycz膮ce kszta艂cenia prawa administracyjnego w 艁odzi zapocz膮tkowane zosta艂y w 1928 r. Szczeg贸ln膮 rol臋 odegra艂 w nich profesor Tadeusz Hilarowicz 鈥� jeden

z pierwszych autor贸w podr臋cznika z prawa administracyjnego.

Pierwszym kierownikiem Katedry Prawa Administracyjnego na utworzonym w 1948 r. Wydziale Prawa Uniwersytetu 艁贸dzkiego (p贸藕niej Katedry Prawa Administracyjnego i Nauki Administracji na Wydziale Prawa i Administracji Uniwersytetu 艁贸dzkiego) by艂 profesor J贸zef Litwin. Po jego 艣mierci kierownictwo Katedry obj膮艂 profesor Eugeniusz Smoktunowicz,
a nast臋pnie w 1990 r. profesor Ma艂gorzata Stahl. Od roku 2017 funkcj臋 kierownika Katedry pe艂ni profesor Zofia Duniewska. Obecnie w sk艂ad Katedry wchodzi dw贸ch profesor贸w, czterech profesor贸w U艁, dziesi臋ciu adiunkt贸w oraz doktoranci. Wielu pracownik贸w Katedry 艂膮czy prac臋 na Uczelni z praktyk膮 prawnicz膮 (w tym w s膮downictwie, adwokaturze i administracji publicznej: rz膮dowej i samorz膮dowej). Pracownicy Katedry dzia艂aj膮 w stowarzyszeniach naukowych, uczestnicz膮 czynnie w licznych konferencjach naukowych. S膮 te偶 wsp贸艂organizatorami b膮d藕 organizatorami takich konferencji. Na przywo艂anie zas艂uguj膮 m.in. organizowane przez Katedr臋 od lat konferencje w ramach cyklu 艁贸dzkie Spotkania Prawnicze. Rozbudowany zakres bada艅 sprawia, 偶e w ramach Katedry funkcjonuj膮 trzy zak艂ady: Zak艂ad Prawa Administracyjnego, Zak艂ad Prawa Ochrony 艢rodowiska oraz Zak艂ad Nauki Administracji.

Obszar aktywno艣ci badawczo-naukowej i dydaktycznej (np. wyk艂ady, 膰wiczenia, konwersatoria, seminaria) Katedry uwzgl臋dnia nauk臋 rozlegle rozumianego prawa administracyjnego oraz nauk臋 administracji. W sferze nauki prawa administracyjnego przedmiot kszta艂cenia i bada艅 obejmuje w szczeg贸lno艣ci tzw. cz臋艣膰 szczeg贸ln膮 prawa administracyjnego, w tym regulacje materialno-prawne (zestawiane z unormowaniami procesowymi i ustrojowymi) sk艂adaj膮ce si臋 na prawo: osobowe, zagospodarowania przestrzennego, budowlane, wyw艂aszcze艅, pomocy spo艂ecznej, ochrony zdrowia, farmaceutyczne, bezpiecze艅stwa, szkolnictwa wy偶szego, o艣wiaty, kultury, dost臋pu do informacji publicznych, przeciwdzia艂ania patologii spo艂ecznej i wiele innych. Du偶膮 uwag臋 przywi膮zujemy te偶 do prawa administracyjnego ustrojowego, przede wszystkim prawa wyznaczaj膮cego status administracji rz膮dowej i samorz膮dowej, zw艂aszcza samorz膮du terytorialnego. Zajmujemy si臋 tak偶e problematyk膮 teorii prawa administracyjnego: jej podstawami, kluczowymi instytucjami, tworzeniem aparatu poj臋ciowego i wyk艂adni膮. W zakresie nauki o administracji skupiamy si臋 na budowie struktur administracji publicznej, problematyce kierowania i nadzoru, a tak偶e na innych kwestiach zwi膮zanych z podejmowaniem decyzji w procesie administrowania. Nasza aktywno艣膰 dydaktyczna i naukowa obejmuje ponadto zagadnienia prawa rolnego i szeroko ujmowan膮 tematyk臋 prawnej ochrony 艣rodowiska.

________________________________________________________________________________________________________________________________

100-LECIE URODZIN PROF. DR. HAB. EUGENIUSZA SMOKTUNOWICZA

Eugeniusz Smoktunowicz 鈥� 鈥濪uch鈥�

Praca naukowa i dydaktyczna profesora zwyczajnego doktora habilitowanego Eugeniusza Smoktunowicza jest doskonale znana. Ma艂o jednak os贸b wie o Jego dzia艂alno艣ci konspiracyjnej w Armii Krajowej w latach 1943-1945. W zwi膮zku z przypadaj膮c膮 we wrze艣niu 100-letni膮 rocznic膮 urodzin Profesora, postanowi艂em j膮 przybli偶y膰.

Eugeniusz Smoktunowicz urodzi艂 si臋 24 wrze艣nia 1924 roku w Narwi[1] (powiat bielski, wojew贸dztwo bia艂ostockie)[2]. Zosta艂 ochrzczony 19 pa藕dziernika 1924 roku w Narwi w Ko艣ciele Wniebowzi臋cia Naj艣wi臋tszej Maryi Panny i 艣w. Stanis艂awa[3]. Rodzice: Piotr 鈥� szewc i Anna 鈥� gospodyni domowa wraz z sze艣ciorgiem dzieci zamieszkiwali w jednorodzinnym wiejskim domku drewnianym. Po uko艅czeniu szko艂y powszechnej w 1938 roku Eugeniusz Smoktunowicz przyst膮pi艂 do pracy zarobkowej, latem pracowa艂 jako robotnik rolny, zim膮 za艣 pomaga艂 ojcu w warsztacie. W lutym 1941 roku otrzyma艂 prac臋 kancelisty w miejscowym sielsowiecie. Po zaj臋ciu Narwi przez Niemc贸w, w pa藕dzierniku 1941 roku zosta艂 wezwany do pracy kancelisty w miejscowym zarz膮dzie gminnym.

W 1943 roku na terenie gminy Narew zawi膮za艂a si臋 organizacja Armii Krajowej (Okr臋g Bia艂ystok Inspektorat Podlaski Obw贸d Bielsk Podlaski), do kt贸rej Eugeniusz Smoktunowicz wst膮pi艂. Otrzyma艂 przydzia艂 pod nazw膮 鈥濿r贸bel鈥� (dow贸dca o tej samej nazwie[4]) i po z艂o偶eniu przysi臋gi przyj膮艂 pseudonim 鈥濪uch鈥�. Pe艂ni艂 funkcj臋 informacyjno 鈥� propagandow膮. Pracuj膮c w gminie Narew wyrobi艂 oko艂o 200 sztuk lewych kenkart, kt贸re przekaza艂 plac贸wce.

Plac贸wka 鈥漌r贸bel鈥� podlega艂a Komendantowi Obwodu Bielsk Podlaski por. Ludgardowi Minakowskiemu 鈥濳micic鈥�. Po aresztowaniu 鈥濳micica鈥� przez wojska sowieckie otrzyma艂a rozkaz zdemobilizowania, za艣 偶o艂nierze rozkaz - w miar臋 mo偶liwo艣ci - zmiany miejsca zamieszkania, a na nowym terenie wsp贸艂pracy z tamtejsz膮 konspiracj膮.

We wrze艣niu 1944 roku Eugeniusz Smoktunowicz przyjecha艂 do gminy Wyszki i nawi膮za艂 kontakt z oddzia艂em Armii Krajowej 鈥濲ana鈥�, pracuj膮c jako agent pocztowy. W 1945 roku zosta艂 艂膮cznikiem z 5 Wile艅sk膮 Brygad膮 Armii Krajowej, pod dow贸dztwem majora Zygmunta Edwarda Szendzielarza, ps. 鈥炁乽paszka鈥�. Dostarcza艂 osobi艣cie dow贸dcom szwadron贸w[5] niezwykle cenne informacje, od zakonspirowanych agent贸w umieszczonych w Powiatowym Urz臋dzie Bezpiecze艅stwa Publicznego w Bielsku Podlaskim, o maj膮cych nast膮pi膰 ob艂awach lub aresztowaniach, a tak偶e rozkazy i instrukcje.

Eugeniusz Smoktunowicz odchodzi z oddzia艂u 鈥濲ana鈥� na pocz膮tku wrze艣nia 1945 roku. Wyje偶d偶a do miasta 艁odzi, dnia 20 wrze艣nia melduje si臋 na prawdziwe nazwisko. Wst臋puje do szko艂y[6] (po zdaniu egzamin贸w wst臋pnych zosta艂 przyj臋ty do 3 klasy II Pa艅stwowego Koedukacyjnego Liceum Og贸lnokszta艂c膮cego dla Doros艂ych) i rozpoczyna prac臋 w Zarz膮dzie Miejskim w 艁odzi. Ujawnia si臋 23 kwietnia 1947r. Ale to ju偶 inna historia.

Tomasz K艂os

---

[1] Narew by艂a miastem do 1934 roku /rozporz膮dzenie Rady Ministr贸w z dnia 28 maja 1934 r. o zniesieniu ustroju miejskiego w niekt贸rych miastach w powiecie bielskim i sok贸lskim, wojew贸dztwie bia艂ostockiem - Dz.U. z 1934 nr 48 poz. 420/.

[2] Sprostowania wymaga informacja o miejscu 艣mierci. Zmar艂 8 wrze艣nia 2005 roku w Zgierzu, a nie, jak podaje Wikipedia, w Bia艂ymstoku.

[3] Parafia istnieje w Narwi od 1528 roku. Ko艣ci贸艂 parafialny zosta艂 ufundowany przez kr贸la Zygmunta Starego i jego ma艂偶onk臋 kr贸low膮 Bon臋. Obecny wzniesiono w latach 1738-1748. W 1938 roku na terytorium parafii zamieszkiwa艂o 950 parafian.

[4] Narew w strukturze Armii Krajowej podlega艂a Hajn贸wce. Komendantem plac贸wki Nr 14 Hajn贸wka by艂 st. sap. pchr. 鈥濿r贸bel鈥� (nazwisko nieznane) 鈥� Gwozdek Zdzis艂aw, Bia艂ostocki Okr臋g ZWZ-AK (X 1939-I 1945), t. I, s. 87, 147.

[5] Dow贸dca 1 szwadronu 鈥� por. Zygmunt B艂a偶ejewicz 鈥瀂ygmunt鈥�, dow贸dca 2 szwadronu 鈥� ppor. Romuald Rajs 鈥濨ury鈥�, dow贸dca 4 szwadronu 鈥� por. Marian Pluci艅ski 鈥濵艣cis艂aw鈥�.

[6] Egzamin dojrza艂o艣ci zdany w czerwcu 1947 roku.

____________________________________________________________________________________________________________________________

120-LECIE URODZIN PROF. DR HAB. J脫ZEFA LITWINA

Wspomnienie prof. Eugeniusza Smoktunowicza o prof. J贸zefie Litwinie
 zamieszczone w Zeszytach Naukowych Uniwersytetu 艁贸dzkiego
Nauki Humanistyczno-Spo艂eczne, zeszyt 52, 艁贸d藕 1967, s. 155-177

J脫ZEF LITWIN
(1904-1966)

Dnia 11 pa藕dziernika 1966 r. zmar艂 po kilkumiesi臋cznej chorobie dr J贸zef Litwin, profesor zwyczajny prawa administracyjnego, kierownik Katedry Prawa Administracyjnego Uniwersytetu 艁贸dzkiego.

Prof. Litwin urodzi艂 si臋 16 listopada 1904 r. w 艁odzi. Tu uzyska艂 wykszta艂cenie 艣rednie, ko艅cz膮c w 1923 r. Wy偶sz膮 Szko艂臋 Realn膮 Zgromadzenia Kupc贸w m. 艁odzi. W tym偶e roku wst臋puje na studia na Wydziale Prawa Uniwersytetu Warszawskiego. Ko艅czy je w 1927 r. i otrzymuje tytu艂 magistra praw. Powraca do 艁odzi i rozpoczyna aplikacj臋 adwokack膮, kt贸r膮 ko艅czy w 1934 r. i zostaje wpisany na list臋 adwokat贸w. W mi臋dzyczasie, w latach 1928-1929, odbywa czynn膮 s艂u偶b臋 wojskow膮, uzyskuj膮c stopie艅 podporucznika rezerwy.

Jeszcze w czasie aplikacji adwokackiej, w 1931 r. rozpoczyna prac臋 naukowo-dydaktyczn膮, na stanowisku asystenta a p贸藕niej starszego asystenta w Katedrze Prawa Administracyjnego Oddzia艂u 艁贸dzkiego Wolnej Wszechnicy Polskiej. Prac臋 t臋 wykonuje do 1939 r.

Tw贸rczo艣膰 naukow膮 rozpoczyna od bada艅 nad przesz艂o艣ci膮 艁odzi i okr臋gu 艂贸dzkiego,

w wyniku kt贸rych w latach 1928-1932 wydaje drukiem 3 prace historyczne.

Wybuch wojny, zastaje Go w szeregach Wojska Polskiego. Bierze czynny udzia艂 w obronie Warszawy. St膮d dostaje si臋 do niewoli niemieckiej i przez drugie lata okupacji jest wi臋ziony w niemieckich obozach jenieckich: Oflag XI B., XII A i II C. Wyzwolenie z obozu przynosi Mu ofensywa Armii Czerwonej na Pomorzu w dniu 30 stycznia 1945 r. Od razu po wyzwoleniu w艂膮cza si臋 ofiarnie do budowy Polski Ludowej. Pocz膮tkowo pracuje w Departamencie Ustawodawczym Sprawiedliwo艣ci. Kiedy zapada decyzja o przeniesieniu Ministerstwa z 艁odzi do Warszawy, prof. Litwin postanawia pozosta膰 w swym rodzinnym mie艣cie. Rezygnuje wi臋c ze stanowiska w Ministerstwie i obejmuje na nowo praktyk臋 adwokack膮, pe艂ni膮c jednocze艣nie funkcj臋 radcy prawnego w szeregu instytucji pa艅stwowych. Wznawia te偶 dzia艂alno艣膰 naukow膮. Wznawia te偶 dzia艂alno艣膰 naukow膮. W 1947 r. uzyskuje stopie艅 doktora praw na Wydziale Prawa Uniwersytetu A. Mickiewicza w Poznaniu. Promotorem by艂 prof. Dr Marian Zimmermann.

W listopadzie 1948 r. zostaje powo艂any na stanowisko zast臋pcy profesora i kierownika Katedry Prawa Administracyjnego na Wydziale Prawa Uniwersytetu 艁贸dzkiego. We wrze艣niu 1950 r. otrzymuje nominacj臋 na profesora nadzwyczajnego, a w lutym 1959 r. na profesora zwyczajnego prawa administracyjnego.

W mi臋dzyczasie, w latach 1949-1955 pe艂ni funkcje prodziekana i dziekana Wydzia艂u Prawa a nast臋pnie przez 5 lat prorektora Uniwersytetu 艁贸dzkiego.

W latach 1960-1963 by艂 cz艂onkiem Rady G艂贸wnej Szkolnictwa Wy偶szego i przewodnicz膮cym Zespo艂u Rzeczoznawc贸w Prawa w ramach Sekcji Studi贸w Uniwersyteckich Rady.

Od 1962 r. do ko艅ca swoich dni by艂 cz艂onkiem Wy偶szej Komisji Dyscyplinarnej dla Pracownik贸w Nauki Szk贸艂 Wy偶szych przy Ministrze Szkolnictwa Wy偶szego.

Od chwili utworzenia Komitetu Nauk Prawnych PAN by艂 jego sta艂ym cz艂onkiem. Nale偶a艂 te偶 jako cz艂onek zwyczajny do 艁贸dzkiego Towarzystwa Naukowego.

By艂 ca艂ym sercem oddany idei sprawiedliwo艣ci spo艂ecznej. Od chwili powstania Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej by艂 jej aktywnym cz艂onkiem, a przedtem od 1945 do 1948 r. nale偶a艂 do PPS.

Nie stroni艂 te偶 od udzia艂u w dzia艂alno艣ci praktycznej aparatu pa艅stwowego; piastowa艂 przez dziesi臋膰 lat (1947-1957) mandat radnego Wojew贸dzkiej Rady Narodowej w 艁odzi i r贸wnocze艣nie przewodnicz膮cego Komisji Porz膮dku Publicznego tej偶e Rady.

Prowadzi艂 te偶 o偶ywion膮 dzia艂alno艣膰 w Zrzeszeniu Prawnik贸w Polskich i przez szereg lat, do chwili 艣mierci, wchodzi艂 w sk艂ad Zarz膮du G艂贸wnego ZPP.

W uznaniu wybitnych zas艂ug po艂o偶onych zar贸wno na polu dzia艂alno艣ci naukowej i dydaktycznej, jak i organizacyjnej w aparacie pa艅stwowym zosta艂 odznaczony Krzy偶em Kawalerskim i Krzy偶em Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski, Z艂otym Krzy偶em Zas艂ugi, Medalem X-lecia i Odznak膮 Honorow膮 m. 艁odzi. W grudniu 1963 r. otrzyma艂 nagrod臋 indywidualn膮 II stopnia Ministra Szkolnictwa Wy偶szego za szczeg贸lne osi膮gni臋cia w dziedzinie dydaktyczno - wychowawczej, organizacji procesu dydaktycznego oraz prac zwi膮zanych z kszta艂ceniem m艂odej kadry naukowej. 19 stycznia 1965 r. otrzyma艂 nagrod臋 naukow膮 m. 艁odzi w dziedzinie nauk humanistycznych.

Tak w wielkim skr贸cie przedstawia si臋 rejestr najwa偶niejszych wydarze艅 w biografii Zmar艂ego. Uzupe艂nieniem jego jest za艂膮czona bibliografia wa偶niejszych prac opublikowanych przez prof. Litwina. Jednak偶e to wszystko nie wystarcza do naszkicowania sylwetki Zmar艂ego i tylko w drobnej cz臋艣ci pozwala odpowiedzie膰 na pytanie, kim by艂 profesor J贸zef Litwin.

By艂 przede wszystkim nieprzeci臋tnym prawnikiem. Rozumia艂 dobrze, 偶e wsp贸艂czesny prawnik musi posiada膰 znajomo艣膰 wszystkich dziedzin obowi膮zuj膮cego prawa i przeciwstawia艂 si臋 zamykaniu si臋 w w膮skich ramach specjalizacji. Sam by艂 niedo艣cignionym wzorem prawnika orientuj膮cego si臋 doskonale w ca艂ym systemie obowi膮zuj膮cego prawa. Obdarzony fantastyczn膮 pami臋ci膮 potrafi艂 nieomylnie wskaza膰 nie tylko akty prawne dotycz膮ce poruszanego zagadnienia, chocia偶by nie nale偶a艂o ono do prawa administracyjnego, ale tak偶e podawa膰 cz臋sto odpowiedni artyku艂 lub paragraf tego aktu. Posiada艂 wszechstronne wykszta艂cenie humanistyczne. Histori臋 i literatur臋 pi臋kn膮 traktowa艂 jako dyscypliny, kt贸rych dobra znajomo艣膰 dla prawnika jest niezb臋dna. To po prostu skrzyd艂a pozwalaj膮ce prawnikowi rozszerza膰 horyzonty my艣lowe. Powtarza艂 za Scottem, 偶e prawnik bez znajomo艣ci historii i literatury jest po prostu murarzem. Prawnik, kt贸ry operuje nawet po mistrzowsku tekstami prawa i stosuje je bez zarzutu do konkretnych stan贸w faktycznych, ale nie zna podstawowych pozycji wielkiej literatury powszechnej, nie czyta nowych ksi膮偶ek i tygodnik贸w spo艂eczno-literackich, przypomina- jego zdaniem- konia doro偶karskiego z zas艂onami bocznymi przy oczach, odbieraj膮cymi mu mo偶no艣膰 szerszego rozejrzenia si臋

I potrafi艂 zadziwia膰 nawet fachowc贸w: historyk贸w i filolog贸w, doskona艂膮 znajomo艣ci膮 tych dyscyplin. Nie sama zreszt膮, wiedza jest tu najwa偶niejsza, lecz umiej臋tno艣膰 kojarzenia jej z aktualnymi zagadnieniami prawnymi.

Dobra znajomo艣膰 obowi膮zuj膮cego prawa oraz historii i literatury wsp贸艂czesnemu prawnikowi nie wystarcza. Od prawnika 偶膮damy obecnie - wo艂a艂 prof. Litwin - i mam prawo 偶膮da膰, gruntownej znajomo艣ci problematyki wsp贸艂czesnego 偶ycia, obznajomienia z zagadnieniami politycznymi i spo艂ecznymi, kt贸re nurtuj膮 cz艂owieka dzisiejszego. Co wi臋cej, nie mog膮 mu by膰 obce zdobycie wiedzy w tych dziedzinach, kt贸re decyduj膮 o zachodz膮cych na naszych oczach fundamentalnych przemianach oblicza 艣wiata. Prof. Litwin d膮偶y艂 stale do pog艂臋biania swej wiedzy dotycz膮cej wsp贸艂czesnej problematyki 偶ycia. Nie ogranicza艂 si臋 przy tym tylko do roli obserwatora i badacza, lecz stara艂 si臋 by膰 i by艂 wsp贸艂tw贸rc膮 艣wiadomych , s艂u偶膮cych interesom spo艂ecznym proces贸w. Tak膮 rol臋 spe艂nia艂 jako radny, jako auror projekt贸w ustaw i innych akt贸w normatywnych, jako aktywny dzia艂acz organizacji spo艂ecznych i politycznych, jako nauczyciel i wychowawca m艂odzie偶y akademickiej.

呕膮da艂 te偶 od prawnik贸w szeregu cech charakteru, a przede wszystkim zmys艂u sprawiedliwo艣ci, bezkompromisowej uczciwo艣ci, prawdom贸wno艣ci, subtelno艣ci etycznej i wytrwa艂o艣ci w realizacji podj臋tego zamiaru.

Wszystkie te cechy posiada艂 w stopniu wysoko rozwini臋tym, niekt贸re doprowadzone do przesady. Zmys艂 sprawiedliwo艣ci kaza艂 Mu wymaga膰 od siebie wi臋cej ni偶 od innych. Nigdy nie stosowa艂 podw贸jnej miary przy ocenie czyn贸w i spraw innych ludzi i w艂asnych. By艂 cz艂owiekiem o kryszta艂owym charakterze

By艂 naukowcem. Do pracy naukowej podchodzi艂 z ogromn膮 pasj膮, po艣wi臋caj膮c jej ka偶d膮 niemal chwil臋, kt贸r膮 m贸g艂 wygospodarowa膰 w艣r贸d tak licznych obowi膮zk贸w, jakie wypad艂o Mu d藕wiga膰 na swych barkach. Zdaniem prof. Jerzego Staro艣ciaka, stworzy艂 w nauce prawa administracyjnego szko艂臋, charakteryzuj膮c膮 si臋:

1. niezwyk艂ym wyczuleniem na aktualne potrzeby praktyki,
2. wybitn膮 sumienno艣ci膮, wyra偶aj膮c膮 si臋 w drobiazgowym wprost wykorzystaniu literatury i materia艂u prawnego,
3. wielkim poczuciem odpowiedzialno艣ci za wypowiadane pogl膮dy,
4. trosk膮 o kultur臋 s艂owa.

Trudno o celniejsz膮 ocen臋. Niemal ka偶da praca, kt贸ra wysz艂a spod pi贸ra prof. Litwina, nosi na sobie wszystkie te cechy.

Na szczeg贸ln膮 uwag臋 zas艂uguje jednak zwi膮zek Jego pracy naukowej z aktualnymi potrzebami praktyki. Przypominaj膮 mi si臋 s艂owa, kt贸re wiele lat temu us艂ysza艂em z Jego ust: "Niekt贸rzy maj膮 mi za z艂e, 偶e zbyt mocno chodz臋 po ziemi". To prawda, chodzi艂 po ziemi, znaj膮c jej potrzeby, by艂 jak naj艣ci艣lej zwi膮zany ze spo艂ecze艅stwem i mo偶e dlatego w swych pracach naukowych dawa艂 pierwsze艅stwo bli偶szym czasowo potrzebom spo艂ecznym, co oczywi艣cie nie oznacza, 偶e nie si臋ga艂 w swych pracach w dalsz膮 przysz艂o艣膰. Z regu艂y badania swoje nakierowywa艂 na zagadnienia maj膮ce istotne znaczenie w praktycznej dzia艂alno艣ci aparatu pa艅stwowego, mia艂 przy tym ogromne 鈥瀢yczucie鈥� zbli偶aj膮cych si臋 potrzeb tej praktyki i umia艂 je najcz臋艣ciej swymi pracami wyprzedza膰. Dzi臋ki temu zdecydowana wi臋kszo艣膰 Jego prac mog艂a by膰 i by艂a oraz jest wykorzystywana jako bezpo艣rednia pomoc praktyce. Nie umniejsza to jednak ich waloru teoretycznego a dowodzi jedynie gruntownej znajomo艣ci praktyki i jej potrzeb oraz umiej臋tno艣ci rozwi膮zywania zagadnie艅 w spos贸b tak bardzo przekonywaj膮cy i jasny, 偶e korzysta膰 z nich m贸g艂 szeroki kr膮g czytelnik贸w, a nie tylko niewielka grupa specjalist贸w. Mimo 艣cis艂ego zwi膮zku z aktualnymi potrzebami praktyki, wi臋kszo艣膰 jego prac zdoby艂a sobie trwa艂e miejsce w literaturze prawniczej na d艂ugie lata. Odnosi si臋 to zw艂aszcza do prac po艣wi臋conych stosunkom mi臋dzy prawem administracyjnym i cywilnym, wyk艂adni prawa administracyjnego lub zagadnieniom s膮downictwa administracyjnego, ale w pewnym stopniu dotyczy i prac pozosta艂ych. W wi臋kszo艣ci z nich tkwi膮 elementy nieprzemijaj膮cej warto艣ci: oryginalna metoda ujmowania zagadnie艅, wyznaj膮ca si臋 w nasyceniu ich humanitaryzmem w sensie w艂a艣ciwego ustawienia interesu spo艂ecznego i interesu jednostki.

Problematyka, o kt贸rej tu mowa, jakkolwiek stanowi艂a g艂贸wny przedmiot pracy naukowej prof. Litwina, nie wyczerpywa艂a jednak jego zainteresowa艅 badawczych. W Jego dorobku naukowym znajdujemy szereg pozycji po艣wi臋conych historii, prawu rodzinnemu i cywilnemu, zagadnieniu kszta艂cenia prawnik贸w, roli prawnika w spo艂ecze艅stwie i innych.

Przedwczesna 艣mier膰 nie pozwoli艂a Mu zrealizowa膰 ambitnych zamierze艅 naukowych w postaci opracowania syntezy pogl膮d贸w na temat wielu istotnych zagadnie艅 nauki prawa administracyjnego.

Wielokrotnie reprezentowa艂 nauk臋 polsk膮 na konferencjach mi臋dzynarodowych, na kt贸rych odgrywa艂 powa偶n膮 rol臋 dzi臋ki ogromnej wiedzy i bieg艂ej znajomo艣ci czterech podstawowych j臋zyk贸w obcych. Na kilku konferencjach pe艂ni艂 rol臋 generalnego referenta.

By艂 nauczycielem i wychowawc膮. I na tym polu wyr贸偶nia艂 si臋 niepospolitym talentem pedagogicznym i wielkim oddzia艂ywaniem wychowawczym na m艂odzie偶. Mia艂 dar jasnego przedstawiania najtrudniejszych nawet zagadnie艅, potrafi艂 zawsze zaciekawi膰 audytorium. Zadziwia艂 te偶 rozleg艂o艣ci膮 swej wiedzy i umiej臋tno艣ci膮 korzystania z niej, dzi臋ki czemu przedstawia艂 omawiane zagadnienia od r贸偶nych stron, pos艂uguj膮c si臋 przy tym po mistrzowsku dowcipem. Tote偶 u s艂uchaczy swych wywo艂ywa艂 niezatarte wra偶enia. W艣r贸d m艂odzie偶y i absolwent贸w cieszy艂 si臋 ogromnym i zas艂u偶onym autorytetem. Liczni studenci i absolwenci, znalaz艂szy si臋 w trudnej sytuacji 偶yciowej, zwracali si臋 do Niego o rad臋 i pomoc, kt贸rych nigdy im nie odmawia艂. Wielu absolwent贸w Jego seminarium magisterskiego utrzymywa艂o z Nim sta艂y kontakt, zwracaj膮c si臋 z zapytaniami w trudniejszych sprawach, do czego zreszt膮 zach臋ca艂, mimo i偶 zabiera艂o Mu to sporo czasu. 呕adne pytanie nie pozosta艂o jednak bez odpowiedzi. Jako wychowawca oddzia艂ywa艂 na m艂odzie偶 i m艂odszych pracownik贸w naukowych nie tylko s艂owem, ale tak偶e osobistym przyk艂adem.

By艂 szlachetnym, m膮drym i dobrym Cz艂owiekiem. Nie tylko jako prawnik, naukowiec, pedagog i wychowawca, lecz tak偶e jako cz艂owiek prof. Litwin zas艂u偶y艂 na najwi臋kszy szacunek i pozyska艂 sta艂e miejsce w sercach tych wszystkich, kt贸rzy mieli mo偶no艣膰 z nim si臋 styka膰 lub wsp贸艂pracowa膰. Ci, kt贸rzy znali Go bli偶ej, odnosili wra偶enie, Ze charakter sw贸j ukszta艂towa艂 na wzorach najpi臋kniejszych postaci z literatury. Jego szlachetno艣膰 w stosunkach z lud藕mi by艂a niezr贸wnana. Wysoko ceni艂 cz艂owieka bez wzgl臋du na rodzaj wykonywanej pracy, stawiaj膮c na pierwszym miejscu prawo艣膰 charakteru. Obdarza艂 ludzi ogromnym zaufaniem i mimo doznawanych zawod贸w, kt贸rych Mu los nie oszcz臋dzi艂 i kt贸re zawsze mocno prze偶ywa艂 , nie traci艂 wiary w cz艂owieka. Stawia艂 cz艂owiekowi wielkie wymagania moralne, ale wykazywa艂 wiele wyrozumienia dla s艂abo艣ci natury ludzkiej. Nade wszystko nie znosi艂 lenistwa i 偶ycia na koszt spo艂ecze艅stwa.

Jako przyjaciel by艂 niezawodny, got贸w zawsze do dzia艂ania, nie cofn膮艂 si臋 przed 偶adnymi trudami. Do m艂odszych koleg贸w odnosi艂 si臋 z wielk膮 偶yczliwo艣ci膮 i nigdy nie odmawia艂 swojej pomocy. Zreszt膮 nie czeka艂 na zwr贸cenie si臋 o t臋 pomoc, lecz z w艂asnej inicjatywy podejmowa艂 dzia艂anie, je偶eli dowiedzia艂 si臋, 偶e kogo艣 spotka艂a krzywda. Nawet w ostatnich tygodniach swego 偶ycia, kiedy zmaga艂 si臋 ze 艣mierteln膮 chorob膮 nie przesta艂 okazywa膰 偶yczliwego zainteresowania m艂odszymi kolegami.

Na szczeg贸lne podkre艣lenie zas艂uguje niezwykle 偶yczliwy i serdeczny stosunek Jego do pracownik贸w swojej Katedry. Nie ma przesady w stwierdzeniu, 偶e traktowa艂 ich wprost po ojcowsku. Zainteresowanie Jego nie ogranicza艂o si臋 do spraw naukowych i dydaktycznych, lecz obejmowa艂o tak偶e sprawy osobiste, w kt贸rych tak偶e stara艂 si臋 w miar臋 mo偶liwo艣ci przychodzi膰 z pomoc膮.

Ceni艂 wdzi臋czno艣膰 ludzk膮, radowa艂 si臋 jej przejawami, upatruj膮c w niej bardzo wa偶n膮 i cenn膮 cech臋 charakteru cz艂owieka; sam nie da艂 si臋 prze艣cign膮膰 w okazywaniu wdzi臋czno艣ci innym ludziom.

Mimo piastowania wysokich stanowisk i mimo powa偶nych osi膮gni臋膰 na wszystkich polach swego dzia艂ania, prof. Litwin pozosta艂 do ko艅ca dni swoich cz艂owiekiem bardzo skromnym.

Odszed艂 od nas Cz艂owiek wielkiego serca i niepospolitego umys艂u. 艢mier膰 Jego pogr膮偶y艂a w szczerym i wielkim smutku i 偶a艂obie wszystkich, kt贸rzy Go znali. Stykaj膮cy si臋 z Nim bli偶ej odczuli j膮 jak 艣mier膰 najbli偶szego cz艂onka rodziny.

Pozosta艂 w naszych sercach i w naszej pami臋ci jako idea艂 prawnika, uczonego i cz艂owieka, na kt贸rym Jego wychowankowie wzorowa膰 b臋d膮 swoje 偶ycie i swoje post臋powanie.

Eugeniusz Smoktunowicz

_______________________________________________________________________________________________________________________________